ุดขีดอย่างไร้ขีดจำกัดล่าง เธอจัดการห้องส่วนตัวให้กับหลิงหลานโดยไม่ฝืนดึงดัน
หลานลั่วเฟิ่งวางหลิงหลานลงบนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนจะหอมดวงหน้าซาลาเปาที่น่ารักของหลิงหลาน จากนั้นก็ค่อยปิดประตูห้องและออกไปอย่างวางใจ เธอไม่รู้เลยว่าหลิงหลานที่ดูเหมือนนอนหลับสนิท ความจริงแล้วสติของเธอจะถูกอาจารย์หมายเลขหนึ่งลากเข้าไปอย่างน่าอนาถมาก
…………
หลิงหลานรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างมาก เธอแทบจะยืนร่างไม่มั่นคง เห็นสิ่งของอะไรก็รู้สึกตลอดว่ามันโยกคลอนเล็กน้อย
เธอรู้สึกคลื่นเหียนอยู่บ้าง ก่อนจะรีบนั่งยองๆ และกุมศีรษะ หลิงหลานจำเป็นต้องนั่งยองๆ ไม่เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าวินาทีถัดไปเธอจะเสียศูนย์และล้มคว่ำลงไป
“เหอะ กล้าดื่มเหล้างั้นเหรอ” สีหน้าของหมายเลขหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าหลิงหลานดูไม่ได้อย่างมาก เขาดีดนิ้วทีหนึ่ง ด้านบนของมิติการเรียนรู้ก็สาดน้ำเย็นลงมาหนึ่งอ่าง ทำเอาหลิงหลานตัวสั่นยะเยือก สติที่เดิมทีวิงเวียนอยู่บ้างก็พลันกระจ่างใสขึ้นมาทันที
“อาจารย์หมายเลขหนึ่ง สวัสดีค่ะ!” หลิงหลานเงยหน้ายิ้มด้วยความเก้อเขิน ถึงขนาดที่สีหน้าสามารถกล่าวคำว่าประจบประแจงออกมาได้
“ฉันอารมณ์เสียมากๆ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ไว้หน้าหลิงหลานเพราะการประจบสอพลอของเธอเลยสักนิดเดียว เขาบอกหลิงหลานอย่างเปิดเผยว่าเขาโกรธมาก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ไม่จำเป็นต้องถามเธอก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีที่อ
