าจารย์หมายเลขหนึ่งพูดจะต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน หรือว่าเธอไปกวนโมโหอาจารย์ปีศาจที่น่ากลัวคนนี้โดยไม่รู้ตัว?
อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานทำหน้างุนงงก็กล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “เธอทำอะไรลงไปในการต่อสู้วันนี้ สิ่งที่หมายเลขเก้าสอนเธอมันใช้แบบนั้นหรือไง”
หลิงหลานขุ่นเคืองอยู่บ้าง “ฉันซัดผู้คุมสอบได้แล้วนะคะ”
“เธอสามารถอัดใส่เขาได้อย่างเปิดเผย แต่เธอกลับชอบเล่นลูกไม้ ต่อไปถ้าทำผิดอีกก็อย่ามาว่าฉันลงโทษอย่างไร้เมตตาล่ะ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นว่าความแข็งแกร่งของตัวเองถึงจะนับว่าเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง แผนการลูกไม้ต่างก็เป็นวิถีทางที่ชั่วร้ายไม่อาจพึ่งพาได้เป็นอันขาด
หลิงหลานไม่สนใจเรื่องลงโทษที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวในตอนสุดท้าย เธอเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจว่า “อาจารย์หมายความว่า ความจริงแล้วตอนนี้ฉันสามารถอาศัยพลังของตัวเองก็สามารถอัดผู้คุมสอบคนนั้นได้เหรอคะ” เพราะอะไรตอนนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายกดเอาไว้ล่ะ เธอรู้สึกว่าพลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่า? หรือว่าเธอเข้าใจผิด?
ทว่าความจริงแล้ว พวกเขาสามคนได้ใช้ความสามารถทั้งหมดถึงจะต่อสู้อย่างยากลำบากกับผู้คุมสอบได้เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ยังเหนือบ่ากว่าแรง เธอจึงได้ใช้แผนการถึงจะอัดผู้คุมสอบได้สำเร็จ หลิงหลานย่อมไม่คิดว่าใช้กลอุบายจะเป็นการเอาชนะที่ไม่ยุติธรรม ในสงครามมีเพียงเอาชีวิตรอดต่อไปเท่านั้นถึงจะเป็นสัจธรรม
“ไม่ผิด การต่อสู
