ครั้งที่สาม เขาก็ยิ่งโกรธจนไม่อาจหยุดได้
“ถูกพบตัวแล้ว จะสู้กับฝ่ายตรงข้ามอย่างเปิดเผยก็ไม่มีปัญหา เธอคิดอะไรถึงได้ทุ่มกำลังทั้งหมดในการประมือทุกท่า กระบวนท่าก็ใช้แต่ท่าเดิมๆ เธอใช้อะไรป้องกัน นอกจากนี้ เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือลูกล่อลูกชน ตรงนี้ ตอนที่ศอกขวาโจมตีไปถูกสกัดไว้และใช้ศอกซ้ายโจมตีต่อไป ฝ่ายตรงข้ามถูกเธอล่อให้ใช้สองมือป้องกันแล้ว ข้างตัวเธอยังมีเพื่อนที่โจมตีตรงเอวของอีกฝ่าย ล่อขาข้างที่สามารถขยับได้เพียงข้างเดียวของฝ่ายตรงข้าม ทำไมเวลานั้นเธอไม่ฉวยโอกาสโจมตีท่อนล่าง เธอไม่ได้เรียนท่าสะบัดหางแมงป่องเหรอ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโอกาสที่น็อกศัตรูได้ดีมาก สิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวังมากที่สุดคือ เธอไม่สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองที่เกิดขึ้นในการต่อสู้รวมไปถึงโอกาสที่พลาดไปเลย เธอเป็นไอ้โง่ด้านการต่อสู้จริงๆ เลย”
คนมีพรสวรรค์มากมายต่างสังเกตเห็นจุดอ่อนของตัวเองในการต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่หลิงหลานต่อสู้จนถึงตอนสุดท้ายก็ไม่ได้สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังต้องใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง นี่ทำให้อาจารย์หมายเลขหนึ่งโกรธอย่างยิ่ง “ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยากรู้แค่ว่าพวกเธอจะทำได้ถึงขึ้นไหนละก็ เธอก็คงถูกอีกฝ่ายฆ่าทิ้งตรงนี้ไปนานแล้ว” อาจารย์หมายเลขหนึ่งชี้ไปยังตอนที่เธอเปิดฉากต่อสู้กับผู้คุมสอบ ผู้คุมสอบหยุดกระบวนท่าต่อสู้มากมายที่สามารถน็อกคู่ต่อสู้ไปกลางคัน พอถึ
