งเวลาจวนตัวก็เปลี่ยนกระบวนท่าทำให้หลิงหลานตกใจกลัวทว่าไม่ได้รับอันตราย
หลิงหลานยิ่งฟังการวิเคราะห์ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองแสดงความสามารถในการต่อสู้ครั้งนั้นไม่เลวเอามากๆ ไม่นึกว่าเธอกลับทำได้ย่ำแย่ขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้สึกว่าความภาคภูมิใจที่อัดผู้คุมสอบสำเร็จในวันนี้หายไปแทบไม่เหลือ สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความอับอายขายขี้หน้า นอกจากนี้แผ่นหลังยังหลั่งเหงื่อเย็นๆ เต็มไปหมด
“ดูท่าต้องทำการฝึกพิเศษที่ป่าดง ให้เธอเรียนรู้ว่าจะล่ายังไงก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที!” อาจารย์หมายเลขหนึ่งประกาศผลสรุปของหลิงหลานอย่างเย็นชา
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยปากร้องขอความเมตตา อาจารย์หมายเลขหนึ่งดีดนิ้วหนึ่งที หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเธอเปลี่ยนไป เธอกับหมายเลขหนึ่งอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ หูยังได้ยินเสียงลำธารไหลรินดังมาจากที่ไกลๆ รวมไปถึงเสียงคำรามอันน่ากลัวที่ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไร
หัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานเต้นไม่เป็นจังหวะ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์มาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าสถานที่แบบนี้อันตรายมากๆ ไม่เพียงมีสัตว์ร้ายเท่านั้น มันยังมีความน่ากลัวของธรรมชาติและสิ่งน่ากลัวที่ไม่รู้จักอีกมากมายนับไม่ถ้วน
หลิงหลานทำหน้าตึงเครียดอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเธอรู้ว่าภารกิจการล่าครั้งนี้ไม่สามารถหลีกหนีได้แน่นอน การฝึกสอนในหนึ่งปีที่
