กคนเป็นกังวล “ดังนั้น ฉันเลยฉวยโอกาสตอนที่ผู้คุมสอบโจมตีฉัน แสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บหมดสติล้มลงไปกับพื้น”
ผู้คุมสอบมองไปที่หลิงหลานอย่างใคร่ครวญแล้วเขาก็พลันเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึมเฉียบขาดว่า “เธอไม่กลัวว่าจะทำพลาดเลยหรือไง ถ้าเกิดฉันยั้งมือไว้ไม่ทัน แผนการของเธอก็จะทำให้ฉีหลงได้รับบาดเจ็บง่ายมาก ถึงขนาดที่ทำลายอนาคตของเขาได้เลย”
หลิงหลานพูดด้วยความงุนงงว่า “คุณจะพลั้งมือได้เหรอครับ” เธอเชื่อมั่นเต็มร้อยโดยปริยายว่าผู้คุมสอบสามารถควบคุมตัวเองได้
ฉีหลงยิ้มแหยๆ ต่อ ใบหน้ายังคงดูเชื่อมั่นไม่เปลี่ยนแปลง หานจี้จวินคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างได้ แววตาที่มองไปยังหลิงหลานดูไม่ชัดเจนอยู่บ้าง มันมีทั้งความนับถือและก็มีความโกรธเคืองเล็กน้อย ทว่าแววตาก็กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้ผู้คุมสอบโกรธสุดขีด ทว่าเขากลับไม่มีคำพูดโต้แย้งอะไรเลย เขาพบว่าเขาไม่มีวิธีจัดการเด็กแสบตรงหน้านี้ และจำเป็นต้องยอมรับว่าหลิงหลานพูดมาไม่ผิด เขาไม่มีทางพลั้งมือจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฉีหลงกระอักเลือดสมจริงมากเกินไป ทำให้จิตใจเขาหวั่นไหวจนรู้สึกสงสัยตัวเองขึ้นมา สุดท้ายเขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวเองไม่พอ
ผู้คุมสอบยิ้มขื่น หลิงหลานทำให้เขามองเห็นจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ
ไอ้หนูนี่เป็นอัจฉริยะระดับปีศาจจริงๆ ไม่เพียงแต่มีความกล้า แล้วยังละเอียดรอบคอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความพยายามในการต่อสู้อย
