ำไมเธอถึงให้รสชาตินี้กับฉีหลงน่ะเหรอ นั่นก็เป็นเพราะสีของรสชาตินี้เหมือนกับมะเขือเทศ แดงได้พอดีมากจนคนเข้าใจผิดว่าเป็นเลือดได้ง่ายๆ ทำให้ฉีหลงที่แสร้งได้รับบาดเจ็บยิ่งมีภาพลักษณ์ที่ดูชัดเจนมากขึ้น
พอเห็นฉีหลงยังคงมีท่าทีกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี สีหน้าของหานจี้จวินถึงได้กลับมาเป็นปกติในที่สุด เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวยว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เมื่อสักครู่นี้ฉีหลงดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกไม่หยุดหย่อน
หานจี้จวินถามคำถามที่อยู่ในใจของผู้คุมสอบออกมา เพียงแต่ว่าต่อให้ตอนนี้เขาไม่รู้รายละเอียดเรื่องราว แต่เขาก็รู้ว่าจะต้องเป็นแผนร้ายของเด็กสองคนตรงหน้าเขาแน่นอน ไม่คาดคิดเลยว่าเขาที่ผ่านศึกมานับร้อยจะมาเรือพลิกคว่ำในคลองระบายน้ำ[2] ถูกเด็กสองคนหลอกเสียได้
แต่เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด ตรงกันข้ามในใจเขาเกิดความรู้สึกปีติยินดีขึ้นมา เด็กตรงหน้าเขาซึ่งมีความสามารถดีที่สุดและเขาให้ความสนใจมากที่สุดไม่ได้เป็นคนที่แย่อย่างที่เขาคิดไว้ขนาดนั้น…
ฉีหลงได้ยินคำถามของหานจี้จวินก็รีบเอ่ยปากอธิบายว่า “ตอนสุดท้ายที่ฉันถูกผู้คุมสอบอัดจนปลิวแล้วหลิงหลานก็พาฉันไป ตอนนั้นเขาก็ฉวยโอกาสส่งน้ำยาเสริมพลังมาให้ฉัน ตอนที่เขาหันหลังให้กับผู้คุมสอบ เขาก็บอกใบ้ว่าให้ฉันใช้น้ำยาขวดนั้นเล่นละครทำเป็นได้รับบาดเจ็บ”
ฉีหลงลูบท้ายทอยพลางหัวเราะแหะๆ กล่าวด้วยความไม่สบายใจที่ตัวเองทำให้ทุ
