ลูบหัวฉีหลงเบาๆ เพื่อแสดงความชมเชย
เอาเถอะ ท่าทีของฉีหลงทำให้เธอนึกถึงสุนัขที่เป็นเพื่อนที่จงรักภักดีต่อมนุษย์เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ท่าทีซึนเดเระที่ดูน่ารักเหลือเกินจริงๆ นั้นทำให้เธออดฉวยโอกาสลูบหัวไม่ได้
ฉีหลงที่ไม่ได้สนใจอะไรก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกหลิงหลานกินเต้าหู้[1]อยู่และก็ไม่รู้เช่นกันว่าภาพลักษณ์ของเขาที่อยู่ในใจของหลิงหลานเอนไปทางน่ารักไปแล้ว เขาได้รับคำชมก็ลุกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ แน่นอนว่าเขายังไม่ลืมใช้ลิ้นเลียคราบเลือดที่อยู่ตรงมุมปาก เขาขยับริมฝีปากตัวเองหลายทีก่อนจะพูดด้วยความเสียดายว่า “น่าเสียดายที่ใช้น้ำยาเสริมพลังเปลืองมากๆ รสชาติดีมากจริงๆ ฉันไม่เคยกินน้ำยาเสริมพลังที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็แอบกลอกตาทีหนึ่งและเอ่ยในใจว่าอร่อยอยู่แล้วสิ นั่นเป็นน้ำยาเสริมพลังรสมะเขือเทศที่เธอทุ่มเทแรงใจวิจัยออกมาเชียวนะ จะเอาไปเทียบกับน้ำยาเสริมพลังก่อนหน้านี้ได้เหรอพูดถึงรสชาติก่อนหน้านี้ หลิงหลานก็อดตัวสั่นยกใหญ่ไม่ได้ รสชาตินั้นไม่ใช่รสชาติให้คนกินจริงๆ คาดว่าต่อให้เป็นหมาหรือแมวเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนก็ไม่ชอบกินมันเหมือนกัน
หลิงหลานไม่ใช่คนที่ทารุณตัวเองได้ ในเมื่อไม่สามารถยอมรับได้ เช่นนั้นก็ได้แต่ดัดแปลงรสชาติเองแล้ว ยังดีที่มีเสี่ยวซื่อคอยช่วยเหลือ ในที่สุดก็วิจัยน้ำยาเสริมพลังที่มีรสชาติผักผลไม้ออกมาได้หลายรส และรสมะเขือเทศก็เป็นหนึ่งในนั้น
ท
