องก็มีน้ำโหเหมือนกัน
เอาเถอะ ก็เป็นคำพูดประโยคนี้นี่แหละที่ทำให้ค่าความแค้นของเด็กทั้งสิบคนพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง จนระเบิดพลังที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อน ประคับประคองให้พวกเขาวิ่งขึ้นหน้าต่อไปได้จนถึงตอนสุดท้าย
พลังความแค้นคือพลังที่ไร้เทียมทาน
ส่วนหลิงหลาน เหตุผลที่เธอให้ความร่วมมือขนาดนี้ไม่ใช่เพราะความแค้น เธอแม่งคิดมากเกินไปแล้ว คิดไปถึงว่าเด็กแสบพวกนี้จะกดผู้คุมสอบสุดหล่อที่ดูเป็นผู้ใหญ่ให้ล้มลงไป…นี่คือเด็กรุก เด็กรุกนะ เป็นเด็กรุกใส่นะ
เอาเถอะ หลิงหลานเน่า[1]ไปแล้ว นี่เป็นปัญหาที่ก่อขึ้นในชาติก่อนล้วนๆ เธอไม่มีขีดจำกัดตอนที่อ่านนิยายมากเกินไป
สองมือของผู้คุมสอบกอดอกและเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันว่า “อ้อ ยังมีแรงเหลืออีกนะ ไม่เลวจริงๆ” ใบหน้าของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่ในใจกำลังเบิกบาน ให้ตายสิ เหมือนกับพวกทหารใหม่ที่เขาดูแลมากเกินไปแล้ว มีแรงผลักดัน มีความคิด มีความกล้า นี่เป็นเด็กที่เพิ่งจะอายุแค่หกขวบเท่านั้นนะ อัจฉริยะระดับปีศาจมากไปแล้ว ผู้คุมเริ่มรู้สึกคันหัวใจ อยากจะจับเด็กแสบพวกนี้มาไว้ในค่ายทหารของตัวเองและฝึกฝนให้ดีสักรอบ อนาคตพวกเขาจะต้องเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมอย่างแน่นอน
ฉีหลงชูมือขึ้นยอมแพ้กล่าวว่า “ผู้คุมสอบ พวกเราไม่มีแรงแล้วครับ”
ผู้คุมสอบแค่นเสียงเหอะหลายที “ถ้าอยากจะสอบผ่านก็ลุกขึ้นมาให้หมด” แม่งเอ๊ย ไม่มีแรงแล้วแต่เธอยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้น เธอหลอกใครกัน
ฉีห
