ลงร้องชิ ได้แต่ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทุกคนต่างสู้สุดชีวิตจนสอบเสร็จ ถ้าหากสอบไม่ผ่าน ถูกส่งกลับคืนที่เดิมเพราะว่าลุกขึ้นมาไม่ได้ เช่นนั้นก็ขายขี้หน้ามากไปแล้ว ฉีหลงได้รับอิทธิพลของบิดามาอย่างลึกซึ้ง เขาคิดว่าลูกผู้ชายต้องตายขณะที่ยืนอยู่
ฉีหลงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมา ลั่วล่างก็เป็นคนที่สอง ถึงแม้ว่าลั่วล่างจะเหนื่อยจนมือเท้าเป็นตะคริว แต่เมื่อเห็นฉีหลงลุกขึ้นมาแล้ว เขาที่ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับฉีหลง รวบรวมกำลังที่ไม่อยากยอมแพ้นั้นและลุกขึ้นมา
จากนั้นก็เป็นหลิงหลาน แล้วก็เป็นหานจี้จวิน หลัวเส่าอวิ๋น หยวนโหยวอวิ๋น หลี่จิงหง เหอเฉาหยาง พวกเขาลุกขึ้นมาตามลำดับ สุดท้ายก็คือหานซู่หย่ากับลั่วเฉา สองสาวในกลุ่มนี้
ถึงแม้ว่าตอนที่พวกเขาลุกขึ้นมาจะล้มลงไปแล้วลุกขึ้นมาใหม่ก่อนจะล้มลงไปอีก ดูยากลำบากและกระอักกระอ่วนใจ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังยืนตัวตรงได้อย่างมั่นคง ข้างในแววตาพวกเขามีเพียงความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ล้วนๆ
ผู้คุมสอบกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “ไม่เลว ยังมีความมุ่งมั่นอยู่บ้าง ตอนนี้ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน”
คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไป
หานจี้จวินมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วที่สุด CPU ในสมองเขาทำงานด้วยความเร็วสูง เขาใคร่ครวญเจตนาที่แท้จริงในคำพูดประโยคนี้ของผู้คุมสอบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจริงจังมาก เขาเอ่ยถามว่า “เพราะอะไรครับ”
…………………………………………
[1]สาวเน่าเป็นคำที่ใช้เรียกสาววาย
