สิบปีให้หลัง…เสี่ยวซื่อลบประโยคสุดท้ายนี้ทิ้งไปโดยไม่ลังเล)
หลิงหลานที่พลังกายสมบูรณ์เห็นหน้าผากของฉีหลงกับลั่วล่างมีเหงื่อท่วม ฝีเท้าก็ค่อยๆ เริ่มช้าลง เธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้พลังกายของพวกเขามีปัญหาแล้วเหมือนกัน บางทีอาจจะประคับประคองไม่อยู่แล้ว หลิงหลานลังเลอยู่เล็กน้อยว่าควรจะไปแทนที่พวกเขาดีหรือไม่ แต่เธอก็กลัวว่าตัวเองจะแสดงความสามารถมากเกินไป ทำให้คนช่างสังเกตสนใจขึ้นมาก็จะไม่ใช่เรื่องดีแล้ว
ควรทราบว่าภายใต้การช่วยเหลือของเสี่ยวซื่อ สภาพภายนอกทั้งตัวของหลิงหลานแทบจะไม่ต่างจากหานจี้จวิน เหงื่อไหลโซมกายหอบหายใจแฮกๆ ถึงอย่างไรเธอก็ช่วยเหลือเด็กผู้ชายที่มีพลังกายด้อยที่สุดในกลุ่มมาตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเหมือนฉีหลงที่แบกคนวิ่ง แต่พลังกายที่ใช้ในการพาคนไปด้วยก็มากกว่าการวิ่งตัวเปล่าอยู่นิดหน่อย
ปีศาจและเทวดาในหัวของหลิงหลานกำลังตีกันอยู่ ยังไม่ทันตัดสินผลแพ้ชนะ โลกด้านนอกก็ช่วยหลิงหลานทำการตัดสินใจแล้ว
ลั่วล่างชี้ไปที่ด้านข้างด้วยความตื่นเต้นยินดีและตะโกนเสียงดังว่า “ฉันเห็นป้ายเตือนแล้ว เหลืออีกหนึ่งรอบ”
คำพูดของลั่วล่างก็เหมือนกับยาใจ ทำให้เด็กที่เดิมทียืนหยัดต่อไปไม่ไหวรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา
หลิงหลานมองไปตามทิศทางที่ลั่วล่างชี้ ก่อนจะเห็นผู้คุมสอบคนหนึ่งชูหน้าจอขึ้นสูง ข้างในมีตัวเลขอารบิก ‘1’ อยู่หนึ่งตัว นี่หมายถึงว่าพวกเขาเหลือแค่รอบสุดท้ายเท่านั้น
หานจี้จ
