หลิงหลานอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “นายรู้ได้ไง” ควรทราบว่าผลการสอบของเด็กทุกคนมีแค่ผู้คุมสอบเท่านั้นที่จะรู้ได้ และผู้คุมสอบแต่ละคนต่างก็ถูกย้ายมากจากเขตกองทัพต่างๆ รู้หลักการเก็บงำความลับและปากแข็งมาก
ฉีหลงพูดด้วยความเขินอายว่า “ความจริงแล้วตอนที่ฉันเข้าไปสอบ ผู้คุมสอบทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ บอกว่านายเป็นอัจฉริยะที่ยากจะพบเจอ พละกำลังของนายต้องได้รับคำอวยพรจากสวรรค์แน่นอน ฉันคิดว่าผู้คุมสอบพูดแบบนี้ พละกำลังของนายต้องแข็งแกร่งมากแน่นอน”
เอาเถอะ เป็นผู้คุมสอบที่ตื่นเต้นจนพูดโพล่งออกมานิดหน่อยโดยไม่ระมัดระวัง แต่เด็กที่ดูเหมือนเรื่อยๆ เอื่อยๆ คนนี้กลับไม่ใช่คนที่ไม่มีไหวพริบ เขาคว้าจุดสำคัญได้ทันที
“ใช่แล้ว นายชื่ออะไรน่ะ ฉันชื่อฉีหลง เขาชื่อหานจี้จวิน เขาเติบโตมาด้วยกันกับฉัน เป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของฉัน” ฉีหลงไม่มีความรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรกเลยสักนิดเดียว เขาชี้ไปยังเด็กชายที่อยู่ข้างกายสาวน้อยร่างอวบด้วยความร่าเริงและแนะนำให้กับเธอ ในสีหน้าของเขาดูมีความโอ้อวดภาคภูมิใจ ทำให้หลิงหลานต้องจ้องมองเด็กชายที่ทำให้ฉีหลงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งด้วยความสงสัยใคร่รู้
เด็กชายผงกศีรษะให้เธอน้อยๆ ด้วยสีหน้าที่สุขุมมาก เขาไม่พูดจา ทว่าสายตากลับจ้องสำรวจโดยไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้ แน่นอนว่านี่เป็นเพราะอายุของเขายังน้อย บางทีถ้าเกิดเขาโตขึ้นมาหน่อยก็อาจจะปกปิดได้มากยิ
