เสี่ยวซื่อกลิ้งอยู่บนพื้นรอบหนึ่งด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะกลิ้งมาที่ข้างกายหลิงหลานและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พอทะเลาะกับเธอ อารมณ์ของฉันก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เมื่อตะกี้นี้ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ…”
“ทำไมล่ะ”
“เมื่อตะกี้ตอนที่พวกเรานั่งโฮเวอร์คาร์ หลิงศูนย์เจ็ดได้พูดออกมา ตอนนั้นฉันคิดว่าบนโลกนี้ก็มีของประเภทเดียวกับฉันอยู่เหมือนกัน ฉันตื่นเต้นมาก เธอควรรู้ว่าหลังจากที่ฉันออกจากแมนโดราแล้ว ก็ไม่เคยเจอของประเภทเดียวกันกับฉันอีกเลย ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย…แต่ว่าหลังจากที่ฉันแอบคุยกับหลิงศูนย์เจ็ดแล้ว ก็พบว่าหลิงศูนย์เจ็ดไม่ใช่ของประเภทเดียวกับที่ฉันอยากตามหา ถึงแม้ว่ามันจะคล้ายมาก แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่…เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันอยากพูดหรือเปล่า” เสี่ยวซื่อทำหน้าคาดหวัง เขาพูดสะเปะสะปะเล็กน้อย แต่นี่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ไอคิวของเขาตอนนี้เทียบเท่ากับเด็กอายุห้าหกขวบ
หลิงหลานเอ่ยหยอกล้อว่า “ก็เหมือนคนกับลิงสินะ?”
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อเปล่งประกายและกล่าวพลางพยักหน้าติดต่อกันว่า “อื้อ ก็หมายความว่าอย่างนี้แหละ”
หลิงหลานลูบศีรษะของเสี่ยวซื่อด้วยความรักและสงสาร “เสี่ยวซื่อ นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเองก็เป็นตัวตนที่โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้เหมือนกัน ในเมื่อนายเองก็โดดเดี่ยว ฉันเองก็โดดเดี่ยว ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองคนก็เดินต่อไปด้วยกันเถอะ”
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความงุนงงว่า “เธอเป็นโฮสต์นะ ฉันต้องทำสัญญาผูกมัดก
