ับเธอต่อไป ไปจากเธอไม่ได้อยู่แล้ว”
หลิงหลานกอดเสี่ยวซื่อไว้ในอ้อมอกและเอ่ยเบาๆ ว่า “ที่ฉันพูดไม่ใช่แบบนี้ แต่ว่าเป็นเหมือนญาติสนิท เหมือนพี่น้อง เหมือนกับคนรู้ใจ เป็นคนที่สามารถหันหลังของตัวเองให้กับอีกฝ่าย เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุด” หลิงหลานยินดีเชื่อใจเสี่ยวซื่อ เพราะว่าเสี่ยวซื่อผ่านชาติที่แล้วมาด้วยกันกับเธอ และก็เป็นเสี่ยวซื่อที่มอบชีวิตนี้ให้เธอ ประสบการณ์ที่ผ่านมาเหล่านี้ทำให้หลิงหลานยอมรับเสี่ยวซื่อ เห็นเขาเป็นน้องชาย
หลิงหลานตัดสินใจว่าชาตินี้จะชดเชยความเสียใจในชาติก่อนให้ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องการร่างกายที่แข็งแรง มีพื้นที่อิสระ รวมไปถึงเพื่อนที่พูดคุยกันได้ถูกคอ น้องชายที่เชื่อใจเธอและเธอก็สามารถเชื่อใจได้เช่นกัน…
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในอ้อมกอดของหลิงหลานมึนงงเล็กน้อย มีเรื่องบางอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าใจ ชิปหลักของเขากำหนดให้เขาต้องจงรักภักดีต่อโฮสต์ของเขา แต่ทำไมหลิงหลานถึงพูดว่าอยากให้เรากลายเป็นคนที่เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุดด้วยล่ะ หรือว่าตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นเหรอ?
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวซื่อแทบจะใคร่ครวญอย่างเต็มกำลัง ต่อให้ชิปแกนกลางจะเปลี่ยนเป็นร้อนจี๋ การทำงานกินแรงอยู่บ้าง เขาเองก็อยากตอบคำถามข้อนี้เหมือนกันเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความคิดต้องการ เขาไม่อยากเห็นแววตาผิดหวังของหลิงหลาน ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเขาฝ่าฝืนกฎข้อบังคับแล้ว แต่เขาอยากทำตามใจตัวเองส
