ก็จะยิ่งดึงดูดความสงสัยของพวกเขา
วันนี้เธอได้ยินข่าวดีนี้โดยไม่นึกฝัน ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกเปิดเผยยากอีกด้วย ถึงยังไงนี่ก็เป็นเตียงเด็กทารก คุณจะสงสัยเด็กทารกคนหนึ่งที่นอนหลับอยู่บนเตียงว่าเขาจะแอบเข้าอินเทอร์เน็ตเหรอ
หึๆ พี่ชาย นายต้องเป็นบ้าไปแล้ว จำเป็นต้องไปรักษาให้ดี
ทุกคนจะใช้สายตามองคุณเป็นไอ้ปัญญาอ่อน โง่เง่า และบ้าบอ หลังจากนั้นก็ทิ้งคำพูดนี้ด้วยความเสียใจอย่างยิ่งและเดินจากไป
หลิงหลานตื่นเต้นดีใจ นี่ย่อมเป็นเตียงที่สั่งทำตามขนาดร่างกายเธอ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถทำให้เตียงเด็กทารกนี้แสดงความสามารถของมันทั้งหมดออกมาโดยไม่ให้เสียเปล่า
หลิงหลานปีนขึ้นมาโดยไม่ลังเล และชี้ไปที่เตียงดนตรีทารกด้วยความหนักแน่น ในปากเธอก็ร้องแอ๊ๆ สื่อความหมายให้มารดาว่า เธออยากได้เตียงหลังนี้
คราวนี้หลานลั่วเฟิ่งมีคลื่นสมองตรงกันกับของหลิงหลาน เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “หลิงหลานอยากได้เตียงนี้เหรอ หรือว่าหลิงหลานชอบดนตรี? เอาเถอะ ในเมื่อหลิงหลานชอบ งั้นแม่ก็จะซื้อให้”
โอเค หลานลั่วเฟิ่งคือมารดายี่สิบสี่กตัญญู[1]อย่างเห็นได้ชัด ขอเพียงลูกต้องการ เธอก็จะได้รับสิ่งที่ต้องการทั้งหมด โชคดีที่ข้างในตัวหลิงหลานมีสติสัมปชัญญะของผู้ใหญ่ที่มีสามมุมมอง[2]เป็นปกติ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่เธอจะไม่กลายเป็นลูกล้างผลาญพ่อแม่จากความรักที่ไม่มีจำกัดของหลานลั่วเฟิ่ง
หลิงหลานได้ของที่เธอต้องการแล้วก็รู้สึกยินดี
