เธอเตรียมตัวไปอวดเสี่ยวซื่อ
“เสี่ยวซื่อ เสี่ยวซื่อ…” เสี่ยวซื่อคล้ายกับถูกอะไรบางอย่างโจมตี หลิงหลานตะโกนอยู่หลายที เขาก็ไม่ได้ยินเสียง แต่คุกเข่าวาดวงกลมอยู่บนพื้นด้วยความรันทดใจ
หลิงหลานหน้ามืดและเข้าไปเขกหัว “ไอ้หนู ทำอะไรน่ะ”
ไม่นึกว่าเสี่ยวซื่อยังคงเงียบเป็นเป่าสาก ต้องรู้ว่าถ้าเกิดเป็นเสี่ยวซื่อก่อนหน้านี้ เขาจะต้องกระโดดขึ้นมาและบ่นเรื่องหลิงหลานทำร้ายร่างกายคนในครอบครัวแน่นอน…
หลิงหลานรู้สึกกลัดกลุ้มและก็อับจนปัญญาอยู่บ้าง เธอได้แต่พยายามหยิกแก้มของเสี่ยวซื่ออย่างเต็มกำลัง หวังให้เสี่ยวซื่อได้สติกลับมา
ในที่สุดคราวนี้ก็ได้ผล เสี่ยวซื่อตีมือที่หยิกแก้มของเธออย่างไร้เรี่ยวแรงและถามด้วยความเซื่องซึมว่า “มีเรื่องอะไร”
หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เสี่ยวซื่อถอนหายใจหนักๆ กล่าวว่า “ฉันถูกโลกใบนี้ลวนลามแล้ว”
เสียงพูดดังจบ เท้าของหลิงหลานเตะไปที่ก้นของเขาด้วยความโกรธสุดขีด ทำให้เสี่ยวซื่อกระเด็นออกไป “แม่งเอ๊ย กล้ากวนฉันเหรอ!”
เสี่ยวซื่อถูกลูกเตะนี้เตะจิตใจที่หดหู่ของเขาทิ้งไป เขากระโจนใส่หลิงหลานด้วยความโกรธ ก่อนจะกอดต้นขาเธอไว้และกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “พูดกันแล้วนี่ว่าห้ามใช้ความรุนแรงในครอบครัว เธอยังใช้ความรุนแรงอีก ฉันจะฟ้องร้อง ฟ้องร้อง”
“ฉันยังอยากถามนาย หลอกฉันทำบ้าอะไร ทำท่าจะเป็นจะตายเพื่อให้ฉันกังวลเหรอ” หลิงหลานไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่สามารถค
