ไปทั้งสิ้น หลิงหลานมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน สนามหญ้าผืนนี้ใหญ่ขนาดไหนเนี่ย บ้านของเธอใหญ่เท่าไรกันแน่นะ
หลิงหลานยังไม่ทันถอนหายใจเสร็จ จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ ใช่แล้ว บินมา เจ้านี่ดูเหมือนรถและก็ไม่ใช่รถ รูปลักษณ์ของมันดูเหมือนกับรถสปอร์ตเปิดประทุนระดับสูงในยุคสมัยของหลิงหลานมาก ด้านในไม่มีคน แบ่งที่นั่งด้านหน้าและด้านหลังออกเป็นสองที่ ไม่มีพวกมาลัย ด้านล่างก็ไม่มีล้อ มันกลายเป็นพื้นแบนราบ
หรือว่าเป็นรถยนต์ไร้คนขับ OR เครื่องบิน? ได้โปรดยกโทษให้หลิงหลานด้วยที่ไม่สามารถเรียกมันได้แน่ชัด ถึงแม้ว่าจิตใต้สำนึกของเธอจะโน้มเอียงไปที่รถยนต์ก็ตาม
วัตถุนี้ลอยอยู่กลางอากาศ ห่างจากพื้นประมาณสามเมตร อย่างไรก็ตามเมื่อพวกหลิงหลานเข้าไปใกล้ ระดับความสูงของเจ้านี่ก็ลดต่ำลงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันจอดอยู่ตรงหน้าหลิงหลาน ระดับความสูงก็กลายเป็นห่างจากพื้นประมาณห้าสิบเซนติเมตร ทำให้คนขึ้นลงได้สะดวก
ประตูรถเป็นแบบเปิดอัตโนมัติทำให้หลิงหลานที่ไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แน่นอนว่าเวลานี้ความสนใจของหลานลั่วเฟิ่งและหลิงฉินไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ ดังนั้นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิงหลานเลยไม่ได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขา
“คุณนาย เชิญขึ้นรถครับ!” หลิงฉินเอ่ยด้วยความเคารพ
ขึ้นรถ? บิงโก หนึ่งหมื่นปีให้หลัง ยานพาหนะยังคงเป็นรถ หลิงหลานไม่ต้องกังวลว่าต่อไปเธอจะเผลอพูดผิดแล้ว
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิง
