ดาวโดฮา ยามบ่ายของวันนี้ ภายในห้องผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการกองพลสหพันธรัฐที่หนึ่ง ทหารหนุ่มผู้หนึ่งกำลังรายงานเรื่องเร่งด่วนที่ส่งมาในวันนี้ให้กับผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการ
“ท่านผู้บัญชาการครับ ยืนยันแล้วว่ารายงานของหมอมู่ไม่มีปัญหาอะไร ผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาหกนายที่ตามคุ้มกันไปด้วยก็รายงานไม่แตกต่างกันครับ” ทหารหนุ่มพลิกข้อมูลที่อยู่ในมือและยืนตัวตรงรายงานด้วยความเคารพให้กับหัวหน้างานที่กำลังนั่งอยู่
คนที่นั่งพลิกข้อมูลอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานคือนายพลวัยกลางคนที่ดูกระฉับกระเฉง เขาฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง สุดท้ายถึงค่อยเอ่ยถามว่า “มีคนที่รู้เรื่องนี้เยอะหรือเปล่า”
นายทหารหนุ่มอึ้งไปราวกับไม่คาดคิดว่าหัวหน้าของตนจะถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า “ผู้บัญชาการครับ ผมเป็นคนรับผิดชอบตรวจสอบเรื่องนี้โดยตรง นอกจากผมกับผู้ช่วยของผม รวมถึงพวกคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้ว ก็ไม่มีคนอื่นในกองทัพรู้รายละเอียดครับ”
“ถ้างั้นก็ดี นายกำหนดข้อมูลผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียวให้เป็นระดับ S+ ไม่ให้ทหารที่ไม่ได้อยู่ในระดับพลโทขึ้นไปตรวจสอบได้ แล้วอีกอย่าง ออกคำสั่งปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ส่วนเรื่องการติดตามผู้สืบทอดคนนั้นก็ให้คนพวกนี้รับหน้าที่ไป”
“ครับ! ท่านผู้บัญชาการ” นายทหารหนุ่มรับคำสั่งแล้วก็ออกจากห้องผู้บัญชาการ
เมื่อห้องผู้บัญชาการว่างเปล่าไร้ผู้คน นายพลวัยกลางคนถึงค่อยถอน
