ซื่อหน้าแดงขึ้นทันใด ปากก็เอ่ยด้วยความแง่งอนว่า “อย่าพยายามใช้กระสุนเคลือบน้ำตาล[1]มาซื้อฉันนะ ฉันคือเสี่ยวซื่อที่มีจุดยืนมั่นคงมาก บรรทัดฐานของฉันจะไม่มีวันสั่นคลอน…”
เสี่ยวซื่อเอ๋ย ตอนที่เธอเอ่ยคำพูดนี้มาก็อย่าบิดก้นได้หรือเปล่า มุมปากก็อย่ายกสูงขนาดนั้นด้วยสิ…มันไม่มีความจูงใจเลยสักนิดจริงๆ
แน่นอนว่าหลิงหลานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเสี่ยวซื่อ ความสนใจทั้งหมดของเธอจับจ้องไปที่ประตูทักษะการต่อสู้มือเปล่าบานนั้น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปและผลักประตูแรงๆ จากนั้นประตูก็เปิดออก
หลิงหลานเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล ประตูที่เดิมทีเปิดออกก็ปิดลงอย่างรุนแรงอีกครั้ง
หลิงหลานรู้สึกว่าเบื้องหน้ามืดสนิท สภาพที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ทำให้หลิงหลานสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ปากก็ตะโกนเสียงดังว่า “เสี่ยวซื่อ นายอยู่ที่ไหน”
พื้นที่มืดมิดเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับของเสี่ยวซื่อดังขึ้น มันมืดสนิทและเงียบกริบ ฉากที่ดูประหลาดแห่งนี้ทำให้หัวใจของหลิงหลานเต้นตึกตักอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตามเธอยังคงยืนนิ่งไม่ขยับฝืนข่มกลั้นความหวั่นไหว และอดทนรอต่อไป เนื่องจากเธอเชื่อว่าเสี่ยวซื่อที่น่ารักเฉลียวฉลาดไม่มีทางทำร้ายเธอ
หลิงหลานไม่รู้ว่ารออยู่นานเท่าไรแล้ว บางทีการรอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่เงียบสนิทอาจจะรู้สึกว่านานมาก อย่างไรก็ตาม ความมืดที่ปิดตายแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนตอนที่เป็นทารกในครรภ์ หัวใจที่เดิมทีเต้นก
