กหยอกเล่น
หลิงหลานได้ยินเสียงของเสี่ยวซื่อก็รีบหลับตาลง ไม่ใช่ว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจเหรอ ขืนถูกคนมองเห็นปัญหาอะไรจากในแววตาของเธอละก็ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงเสียใจจนตายแล้ว หลิงหลานเอ่ยด้วยความลนลานว่า “นายออกมาทำไม”
เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเอามากๆ มันนึกว่าของดีที่อยู่ในความทรงจำของมันปรากฏตัวขึ้นมา แต่ไม่คาดคิดว่านี่จะเป็นเพียงของลอกเลียนแบบเท่านั้น มันกล่าวด้วยความเสียใจว่า “ฉันนึกว่ามีของดีโผล่มาซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของเลียนแบบ ข้างในมีสารเจือปนมากมาย ถ้าเกิดไม่กำจัดทิ้งละก็ มันจะเป็นอันตรายต่อร่างกายเธอนะ”
หลิงหลานได้ยินคำว่าอันตรายก็รีบเอ่ยว่า “เสี่ยวซื่อ นายช่วยฉันกำจัดทิ้งได้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อได้ยินคำพูดนี้ก็เอ่ยด้วยความอวดดีทันทีว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเลยว่าฉันเป็นใคร ฉันคืออุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบที่ฉลาดที่สุดในระบบดาวแมนโดรานะ ฉันสามารถช่วยเหลือผู้ทำสัญญาได้มากมาย ยกตัวอย่างเช่น ขับของที่ส่งผลเสียต่อร่างกายได้”
หลิงหลานเมินการโอ้อวดตัวเองของเสี่ยวซื่อ เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่บ้าง “ในเมื่อของสิ่งนี้ส่งผลเสียต่อร่างกาย แล้วทำไมคนที่นี่ยังฉีดให้กับเด็กทารกอีกล่ะ”
“ความจริงแล้วนี่เป็นของดีนะ มันสามารถอัปเกรดศักยภาพและคุณสมบัติของร่างกายเธอได้ แต่ว่าเทคโนโลยีของที่นี่ดูเหมือนไม่สามารถทำให้มันบริสุทธิ์ได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นมันถึงได้มีสา
