ลิง หลานลั่วเฟิ่งเชื่อว่าในระยะเวลายี่สิบปี ถ้าหากตระกูลหลิงทุ่มเทอบรมสั่งสอนลูกหลานที่โดดเด่นสักคน พวกเขาก็ยังมีโอกาสอยู่ในโดฮาต่อได้
หลิงซู่เหรินได้ยินคำพูดของหลานลั่วเฟิ่งในใจก็คิดว่าเป็นเช่นนี้ตามที่คาดคิดไว้จริงๆ หลานลั่วเฟิ่งอยากดิ้นรนต่อสู้เฮือกสุดท้าย เขาก็ไม่หวั่นกลัวอีกต่อไป ตอบกลับด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ในเมื่อเธอดึงดันแบบนี้ ได้ ตระกูลหลิงของเรารับปากเธอ ให้เหมือนกับที่เธอพูดไว้ ถ้าเกิดหลิงหลานสืบทอดตำแหน่ง ตระกูลหลิงของเราก็จะอพยพออกจากโดฮา ถ้าหากเด็กที่พวกเราเลือกได้สืบทอดตำแหน่ง หลิงหลานก็จะต้องออกจากโดฮา ชั่วชีวิตห้ามเข้ามาที่โดฮา รวมถึงเข้าสู่ระบบกองทัพและรัฐบาลของประเทศด้วย” ในเมื่อเป็นแบบนี้ นั่นก็เป็นการทำลายความเป็นไปได้ในการเลื่อนขั้นขึ้นตำแหน่งสูงของหลิงหลานทั้งหมดเลย เขาไม่อยากเห็นหลิงหลานที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในหลายปีข้างหน้ากลับมาล้างแค้นพวกเขาอีก
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำกล่าวนี้ ในใจก็ยิ่งรู้สึกแค้นสุดขีด เธอเพิ่งจะรู้สึกใจอ่อนอยากเหลือทางถอยให้กับพวกเขา แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมจนถึงขั้นไม่ให้โอกาสเธอสักนิดเดียว ถ้าหากหลิงหลานเป็นเด็กผู้ชายจริงๆ ละก็ วิธีการของตระกูลหลิงเป็นการทำลายอนาคตของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เขากลายเป็นคนธรรมดาสามัญ เวลานี้ความรู้สึกสงสารที่มีอยู่แต่แรกเริ่มเปลี่ยนมาเป็นแข็งกร้าว เธอเอ่ยด้วยสายตาเย็นเยียบว่า “ได้! เอาตามที่พวกคุณต้องการเลย
