ามความรู้สึกปีติยินดีในใจเอาไว้ไม่ได้ “ฉันอยากถามคุณว่า ต่อไปจะให้ลูกใช้ชื่อว่าอะไรดีคะ”
หลิงเซียวได้ยินคำกล่าวก็เริ่มใคร่ครวญอย่างจริงจัง เขามองภรรยาที่มีสีหน้ายินดีแบบเดียวกันแล้วก็เกิดความคิดแล่นวาบขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ลูกของพวกเราจะชื่อหลิงหลาน! เขาเป็นลูกของเธอกับฉัน สมควรใช้นามสกุลของพวกเราสองคน” หลานลั่วเฟิ่งเองก็เป็นบุตรสาวคนเดียวในครอบครัว บางทีชื่อนี้อาจจะทำให้ภรรยาตัวน้อยของเขาเบิกบานใจก็ได้
หลานลั่วเฟิ่งดีใจมากอย่างที่คาดคิดไว้จริงๆ เธอพยักหน้าแรงๆ และกล่าวว่า “อื้อ ฉันจะทำตามที่คุณพูด” น้ำตาที่อยู่ในดวงตาหลั่งลงมาอีกครั้งโดยที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ทำให้หลิงเซียวจนปัญญาได้แต่ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเธอด้วยความเคร่งเครียด
เวลานี้เอง เสียงแจ้งเตือนยานออกตัวครั้งสุดท้ายดังขึ้นบนชานชาลาที่มีไว้สำหรับร่ำลากัน หลานลั่วเฟิ่งรีบจัดการอารมณ์ของตัวเอง เธอเช็ดน้ำตาจนหมดและเอ่ยว่า “หลิงเซียว คุณต้องทำเรื่องที่รับปากกับฉันให้ได้นะ ฉันกับหลิงหลานจะรอคุณกลับมาด้วยกัน”
หลิงเซียวพยักหน้าหนักๆ “ฉันจะทำตามที่รับปากไว้ให้ได้แน่นอน”
หลิงเซียวนำพาความรู้สึกเฝ้ารอคอยลูกของตนจากไปเช่นนี้เอง ยานแม่บัญชาการออกตัวขึ้นท่ามกลางสายตาที่พร่าเลือนจากน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของหลานลั่วเฟิ่ง ยานแม่บัญชาการปิดประตูและเปิดเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นมันก็ออกไปจากหอค
