อยการบินของท่าอวกาศก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ ภายใต้การชี้นำของท่าอากาศยาน มันค่อยๆ แล่นออกจากดาวอันต้านำพายานบินนับไม่ถ้วนบินไปยังส่วนลึกของอวกาศ
ทว่าตอนนี้เอง ผู้คนที่มองส่งยานรบอย่างใจจดใจจ่อก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า พลังงานมหาศาลทำให้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวผืนนี้สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง เนื่องจากยานรบมากมายนับไม่ถ้วนออกตัวจากไป ถึงขนาดที่มีพื้นที่บางแห่งเกิดมิติพลังงานทับซ้อนกัน อณูที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพลันปรากฏตัวขึ้นอย่างเลื่อนลอยและบินเข้ามาที่ดาวอันต้าด้วยความเร็วที่เหมือนกับความเร็วแสงก็ไม่ปาน
ทันใดนั้นหลานลั่วเฟิ่งที่ยังคงเศร้าเสียใจอยู่ก็รู้สึกว่าท้องเย็นวาบและก็ร้อนขึ้นมา เธออดร้องด้วยความตกใจไม่ได้ กุมท้องของตัวเองไว้ตามจิตใต้สำนึก นี่ทำให้หลิงฉินพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างเป็นฉากประกอบมาตลอดรู้สึกเครียดขึ้นมา
“คุณนายน้อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
หลานลั่วเฟิ่งหรี่ตาและทำความเข้าใจความรู้สึกของร่างกายตัวเอง เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ค่อยตอบกลับด้วยความโล่งอกว่า “คุณอาฉิน ฉันไม่เป็นไร ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อตะกี้นี้อารมณ์ของฉันหวั่นไหวมากเกินไป”
หลิงฉินค่อยผ่อนลมหายใจออกมา “คุณนายน้อย ในเมื่อคุณชายจากอันต้าไปแล้ว ผมคิดว่าพวกเรากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า ที่นี่เอะอะวุ่นวายมากเกินไป เกรงว่าอาจจะไม่ดีต่อร่างกายของคุณนายน้อยได้”
หลานลั่วเฟิ่งไม่ใช่คน
