ม เธอคิดว่านั่นเป็นสิ่งดี
การแสดงภาพให้คนที่สูญเสียคนรัก ช่วยเยียวยาหัวใจที่เจ็บปวดได้
แม้โลกจะประณามเวทแม่มด แต่เอน่าคิดต่างออกไป
แม้แต่พลังของแม่มด ถ้าใช้ให้ถูกทาง ก็อาจช่วยเหลือใครบางคนได้
“มันเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ” เธอว่า “เพราะโลกไม่ได้ง่ายแบบนั้น”
สิ่งที่เธอจดจำได้มากที่สุดคือภาพของเด็กคนหนึ่ง
ในโลกนี้ เด็กก็ต้องทำงานหาเงิน
ส่งหนังสือพิมพ์ วิ่งซื้อของ กวาดปล่องไฟ
แต่งานที่โหดที่สุดคือเหมืองถ่านหิน
เพราะถนนในเหมืองแคบและคดเคี้ยว เด็กตัวเล็กจึงเหมาะกับงานขนแร่
เด็กจากครอบครัวยากจนไม่มีทางเลือกนอกจากทำงานในเหมือง และเมื่อเหมืองถล่ม เด็กก็คือคนที่ตาย
หญิงชรา—แม่ของเด็กที่ตายในเหมือง—เคยมาหาเอน่า
แรกเริ่ม เอน่าแสดงภาพลูกชายที่ตายให้หญิงคนนั้นเห็น
เธอซึ้งใจจนร้องไห้โผกอดลูก เธอภูมิใจในสิ่งที่ทำ
แต่หลังจากนั้น หญิงคนนั้นก็มาอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอร้องให้เธอแสดงภาพลูกให้ดูอีก
ตอนแรกเอน่าก็ยอม แต่ต่อมาก็เริ่มปฏิเสธ
“แล้วเธอก็ไปแจ้งกับศาสนจักรว่าแม่มดปีศาจลักพาตัวลูกเธอไปกิน ฉันจะไม่มีวันลืมแววตาและเสียงกรีดร้องของเธอ มันน่ากลัวเหมือนฝันร้าย”
ตลกดีใช่ไหม?
เอน่าถามด้วยสีหน้าหดหู่
“การได้เห็นภาพในฝันที่เราอยากเห็นที่สุดมันเป็นเรื่องดี แต่พอไม้ขีดไหม้หมด ทุกอย่างก็หายวับไปกับลม เหมือนภาพลวงตาจริง ๆ นั่นแหละ นั่นแหละที่มันสั้น และมันถึงได้เข้มข้น”
“เพราะพอเราตื่นจากฝันหวาน สิ่งที่รออยู่ก็ค
