อยแผลแน่
ลอแรน, โรแนน และไดโอแลนพูดตามลำดับ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงลอแรนร้องออกมาอย่างมั่นใจ
-แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้นักแก้ปัญหาคนเดียวไม่มีทางทำได้หรอก เขาต้องกลับมาแน่
-พอลอแรนมั่นใจขนาดนี้ ฉันว่าน่าจะมีอะไรแน่ ๆ
-งั้นว่าไงดี มาพนันกันมั้ยว่าเจ้าเด็กใหม่ของพวกเราจะสำเร็จหรือเปล่า? ฉันขอแทงว่ายังไงก็ล้มเหลว
ขณะที่พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนานตอนที่เขาไม่อยู่ โอเชียนก็เปิดประตูเข้าไปในโรงเตี๊ยม
ทั้งสามที่นั่งล้อมวงคุยกันอยู่ชะงักเงียบทันทีเมื่อเห็นเขา
โรแนนเป็นคนแรกที่ได้สติ และทักทายโอเชียนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เช่นเคย
“ฮูฮู ยินดีต้อนรับ คุณโอเชียน มาช้าไปนิดนะครับ”
“ติดธุระอยู่นิดหน่อย เลยมาช้า”
“ก็อย่าคิดมากนะครับนักแก้ปัญหาไม่ใช่จะสำเร็จทุกครั้ง บางทีก็พลาดได้ เราเข้าใจ”
“พูดอะไรน่ะ? ข้ายังไม่เคยบอกเลยว่าภารกิจล้มเหลว”
“หา? หมายความว่า……”
โอเชียนไม่ตอบ แต่เพียงแค่ขยับตัวไปด้านข้าง
จากนั้น เอน่า กรันท์ ก็โผล่มาจากด้านหลังของเขา
ใบหน้าทั้งสามคนเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นเธอ
รอยยิ้มของโรแนนหายไป ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้น
ไดโอแลนทำหน้างงงวย ส่วนลอแรนนั้นถึงกับหน้าซีด
เป็นสีหน้าราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
“นี่คือลูกค้าของเรา เอน่า กรันท์ ข้าพากลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว”
โอเชียนกล่าว พลางจ้องพวกเขาทั้งสาม โดยเฉพาะลอแรนที่พูดว่าเขาต้องล้มเหลวแน่นอน
“อะ เอ่อ เอ่อ…”
ลอแรนเหงื่อแตกพราก ก่อนจะรีบพูดข
