รถจี๊ปทหารคันใหญ่แล่นฝ่าพงไพรด้วยความเร็ว
ภายในรถ สมาชิกแก๊งมาเฟียต่างนั่งตัวแข็งทื่อ จับจ้องไปที่บารูดซึ่งนั่งอยู่เบาะหลัง
ตั้งแต่การปะทะกับโอเชียนเมื่อคราวก่อน บารูดก็อารมณ์เสียมาตลอด และพวกเขารู้ดีว่าไม่ควรทำตัวปัญหาตอนนี้
แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์
“ผู้อำนวยการ ครับ ทำไมเราถึงปล่อยแม่มดให้หลุดมือไปล่ะครับ?”
เสียงถามมาจากสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมองค์กรได้ไม่นาน
ก่อนที่คนขับจะทันพูดอะไร บารูดก็พูดขึ้นก่อน
“นั่นคือสิ่งที่นายอยากรู้ใช่ไหม?”
“ครับ? ครับ คือ…คุณปล่อยพวกเขาไป แต่ผมว่าไม่น่าจะต้องทิ้งรถไว้นี่ครับ”
“ก็สมควรสงสัยแหละ เพราะเราก็จากมาแบบไม่มีคำอธิบาย ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของฉันเลย”
บารูดเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง
“มีข้อมูลรายงานมาว่าในกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งเพตราที่กำลังตามล่าแม่มด มีชายคนหนึ่งที่อันตรายมากอยู่ในนั้น”
“อันตรายเหรอครับ? แต่พวกเราเดอะนอร์ธไบลนเดอร์ส…”
“ความจงรักภักดีต่อองค์กรเป็นเรื่องดี แต่บางครั้งเราก็ต้องมองอะไรอย่างมีเหตุผล และนี่คือหนึ่งในกรณีนั้น”
ประโยคนั้นทำเอาคนที่ไม่ทันสังเกตอะไรก่อนหน้าก็เริ่มเข้าใจความผิดปกติขึ้นมาทันที
“แล้วมันเป็นใครกันแน่?”
“หนึ่งในดาบของศาสนจักรเพตรา ไอ้บ้าเลือดที่เผาพวกนอกรีตจนตายด้วยเปลวเพลิงทองคำ มันมีชื่อว่า ‘ผู้พิพากษาแห่งการชำระล้าง’ และใช่ มันเพิ่งสังหารพวกแก๊งเศษเหล็กไปเมื่อกี้นี้เอง”
“หา? พวก…แก๊งนักบิดนั่นน่
