บทที่ 183 ข้าจะเปิดฉากใหญ่!
ลวี่หยางแทบจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากหน้าผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ด้วยท่วงท่าหยิ่งทะนง
คำพูดของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเปรียบเสมือนโอสถชูกำลังอันวิเศษ ทำให้เขามั่นใจขึ้นมาในบัดดล นี่แหละคือข้อดีของการสังกัดนิกายใหญ่มีรากฐานมั่นคง
ใครกันจะไม่มีผู้อุปถัมภ์!
จะ “กรรมแห่งเต๋า” ของเจินเหรินบรรพกาล หรือแผนร้ายของเจินจวินแห่งสุขาวดีเซิ่นเล่อ พวกเจ้าจะบีบข้าต่ออีกหรือ? ลองดูสิว่าจะไม่ถูกข้า “เปิดตา” กันหมดหรือไม่!
แต่ลวี่หยางเองก็รู้ดีว่า ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินหาได้ช่วยเหลือเขาโดยไร้สิ่งตอบแทน
“อย่างไรเสีย จงกวงยังต้องอาศัยข้าเป็นเครื่องใช้ แต่ข้ากลับมีเคราะห์กรรมมากล้น หากไม่ชำระบ้าง เกรงว่าจะวกกลับไปทำร้ายจงกวงเข้า”
นอกจากเหตุผลนี้ ยังมีอีกส่วนหนึ่งคือ ตนสำแดงฝีมือโดดเด่นยิ่งในศึกชิงวิถีครั้งก่อน ย่อมช่วยสร้างศักดิ์ศรีและผลประโยชน์แก่ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินไม่น้อย นี่แหละคือมูลเหตุก่อเกิดไมตรี
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็รีบลูบคลำแผ่นยันต์ที่จารอักขระด้วยลายมือเจินจวินตรงกระเป๋าเสื้อ
“โอกาสเช่นนี้หายากยิ่ง ต้องใช้ให้คุ้ม!”
“ชำระเคราะห์กรรม” เมื่อเจินจวินเอ่ยถึงข้อนี้ ลวี่หยางย่อมไม่โง่พอจะวิ่งดุ่ม ๆ ไปยังแดนบำเพ็ญแห่งปี้หยางเพื่อจัดการเพียง “กรรมแห่งเต๋า” กับ “กว่างหมิง” แล้วกลับมา
เคราะห์กรรมของเขามีแค่สองเรื่องเท่านั้นหรือ?
บัดนี้เจินจวินเปิดปากว่าพร้อมช่วยเหลือ หากส
