โอเชียนรีบวิ่งตรงไปยังจุดที่แม่มดหลบซ่อนอยู่ด้วยข้อมูลที่เขาได้มา
ถนนหนทางเต็มไปด้วยผู้คนจนวิ่งไม่ได้ เขาจึงกระโจนขึ้นไปบนหลังคาอาคารต่างๆ แทน
ฝีเท้าของเขาทั้งเร็วและเบาเสียจนไม่มีใครรู้เลยว่าเขากำลังวิ่งอยู่บนนั้น
เมื่อเขาวิ่งไปเรื่อยๆ ตึกแถวที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบก็ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยสลัมแออัด
‘นี่คงเป็นเขตสลัมของซัดนาฟาล’
โอเชียนหยุดลงที่หนึ่งแล้วกวาดตามองไปรอบๆ
จากข้อมูลที่ได้รับ แม่มดน่าจะหลบอยู่แถวนี้ และจากสถานการณ์แล้ว คงไม่ใช่ข้อมูลลวง
‘มันก็เหมาะจะซ่อนตัวอยู่หรอก ถนนสกปรกกับโครงสร้างที่ไร้ระเบียบแบบนี้’
ขอทานเริ่มทยอยเข้ามาใกล้ทีละคน ดวงตาเป็นประกาย
ดูจากภายนอกแล้ว โอเชียนเหมือนขุนนางผู้ร่ำรวยเกินใคร
สำหรับคนในสลัมแล้ว เหยื่อแบบนี้ไม่มีอะไรจะน่าสนใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“ถอยไป”
โอเชียนจ้องพวกขอทานด้วยแววตาเย็นชา พร้อมพูดเพียงคำสั้นๆ
น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยพลังประหลาดจนพวกขอทานชะงักไปชั่วครู่
แต่ก็ไม่มีใครยอมถอย
ถ้าแค่ฟังแล้วถอยกันง่ายๆ คงไม่เดินเข้ามาตั้งแต่แรกหรอก
พวกเขากลายเป็นปัญหา แต่ตอนนี้เวลามีค่ามาก แม่มดอาจโดนศาสนจักรเปตราจับได้ทุกเมื่อ
-ปัง!
เสียงระเบิดดังลั่นขึ้นจากที่ไกลๆ
พวกขอทานสะดุ้งแล้วพากันแตกกระเจิงหนี
แววตาของโอเชียนฉายแววตื่นเต้น
“นั่นแหละ”
เสียงระเบิดยังดังต่อเนื่อง และในกลุ่มควันนั้น เขาเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์สีทองเจิดจ้า
เป็นพลังของนักบวช
แสดงว่าแม่มดกั
