โอเชียนด้วยความงุนงง
“คุณแยกกันมาตอนทางผ่านเหรอ?”
“เปล่าข้ามาคนเดียวตั้งแต่แรก”
“อะไรนะ…….?”
เอน่ารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เธอรู้สึกขอบคุณที่โอเชียนมาช่วยเธอในช่วงเวลาวิกฤต
แต่…มาคนเดียว? จากที่เธอเห็น เขาเก่งมากก็จริง แต่ถึงอย่างนั้น การมาคนเดียวมันก็เกินไป
“มีปัญหาหรือ?”
“แน่นอนสิ คุณรู้ไหมว่ากำลังสู้กับใคร? ศาสนจักรเปตราเชียวนะ!”
“บางทีเราแค่ต้องออกจากเมืองนี้โดยไม่สู้”
“มันไม่ง่ายขนาดนั้น โดยเฉพาะเมื่อในเมืองตอนนี้มี……สัตว์ประหลาด”
“สัตว์ประหลาด?”
“……ดูจากปฏิกิริยาคุณแล้ว คงไม่รู้สินะ แต่ใช่ มีอยู่ และคุณมาถึงก่อนคนอื่นได้ขนาดนี้ คงมีแผนจะออกจากเมืองอยู่แล้วใช่ไหม?”
โอเชียนมาถึงไกลขนาดนี้ เธอคิดว่าเขาน่าจะมีแผนบ้าง
แต่ความหวังนั้นก็พังทลาย
“ไม่มี”
“เอ๊ะ ไม่มีรถไฟเหรอ?”
“ไม่มีประโยชน์ที่จะไปขึ้น รถด่วนทางนี้ถูกระเบิดไปแล้ว อีกอย่าง ถ้าไม่โง่ ศาสนจักรก็คงเฝ้าสถานีอยู่แน่ เราอาจปลอมตัวแฝงตัวออกไปได้”
“ไม่ได้ผลหรอก พวกนั้นตามล่าพวกนอกรีตแบบไม่ลดละ ต่อให้ฉันปลอมตัว พวกมันก็จะรู้ว่าฉันอยู่ใกล้”
เธอเคยเจอมากับตัวเองแล้ว
น้ำเสียงของเอน่าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“มีรถให้ขับไหม?”
“ไม่มี”
โอเชียนวิ่งมาถึงที่นี่ตั้งแต่ต้น
แม้จะเป็นเพียงครึ่งทาง แต่มันก็ไม่ใช่ระยะทางที่สั้นเลย
โอเชียนคิดในใจ “ฉันจะวิ่งพาเธอกลับทิร์นาได้เหมือนเมื่อกี้อีกไหม?”
ไม่น่าจะไหว ไม่ว่าอย่างไร
ถ้าเขามาคนเดียวก็อาจพอเป็นไป
