อไป
โอเชียนยังคงวิ่งต่อไป
ภูมิประเทศอันซับซ้อนของชุมชนแออัดไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขา
เขาวิ่งทะยานไปบนหลังคาอย่างสายน้ำและสายลม
หากเขาต้องการ เขาสามารถเหยียบเพิงแถวนั้นให้พังได้ในทันที แต่โอเชียนกลับใช้สมาธิกับฝีเท้าอย่างเต็มที่
จากนั้น เขาก็เริ่มวิ่งพุ่งขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับขนนกที่ลอยกลางอากาศ
แม่มดที่ตอนแรกบิดตัวด้วยความกระอักกระอ่วน ตอนนี้กลับนิ่งเงียบมองภาพเบื้องหน้า
เมื่อร่างลอยขึ้นลงอย่างนุ่มนวล เธอเผลอจับชายเสื้อโค้ตของโอเชียนไว้โดยไม่รู้ตัว
ทว่า ดวงตาของเธอซึ่งซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดสีแดง ยังคงจับจ้องโอเชียน
ทั้งตกใจ หวาดกลัว และโล่งใจในเวลาเดียวกัน
เมื่อหลุดออกจากเขตสลัมมาได้ โอเชียนพาเธอมาหยุดที่ตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง แล้วค่อยๆ วางเธอลง
“เดินไหวไหม?”
“ไหวค่ะ…ค่ะ”
ขาของแม่มดยังดูไม่มีแรง แต่เธอก็ไม่ถึงกับล้ม
โอเชียนจึงได้มองใบหน้าของแม่มดอย่างชัดเจน
เธอมีผมสีทองหยักเล็กน้อย ตัดสั้นแค่ประบ่า
สวมผ้าคลุมแดงที่มีฮู้ดคลุมศีรษะ ให้บรรยากาศลึกลับพิกล
“แม่มดที่ร้องขอลี้ภัยใช่ไหม?”
“……เอน่า ฉันชื่อเอน่า กรุนต์ แล้วคุณล่ะ?”
“โอเชียน เป็นนักแก้ปัญหาและอัศวินแห่งทิร์นา”
แววตาของเอน่าแคบลง
แนะนำตัวว่าเป็นอัศวินกับแม่มดงั้นเหรอ? ฟังดูเหมือนเล่นมุกเพื่อคลายเครียด แต่สีหน้าของเขากลับจริงจังเสียจนเดาไม่ถูก
“ยังไงก็แล้วแต่ ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ แล้วเพื่อนร่วมทางของคุณคนอื่นล่ะ?”
“ไม่มี”
“หา?”
เอน่าหันไปหา
