กลัวในแววตานั้น แม้แต่ความศรัทธาอันมั่นคงในพระเจ้าก็สั่นคลอนไปชั่วขณะ แต่พวกเขาก็สลัดความกลัวทิ้งแล้วพยายามล้อมโอเชียน
โอเชียนมองพวกเขา มือเอื้อมไปจับดาบที่เอว
‘จะชักดาบตอนนี้เลยดีไหม’
เขาเหลือบมองแม่มดที่อยู่ด้านหลัง
เธอสวมผ้าคลุมแดง นั่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
‘ถ้าสู้กันตอนนี้จะต้องถูกจับแน่ แล้วยังไงก็ไม่เป็นผลดีถ้าจะปะทะกับศาสนจักร’
โอเชียนจึงละมือจากดาบ
แม้ดาบเล่มนี้จะเพิ่งตีใหม่ แต่ยังไม่ถึงเวลาจะใช้มัน
“ขอโทษนะ”
“หา?!”
โอเชียนเดินตรงไปหาแม่มด เอ่ยขอโทษเบาๆ แล้วโอบเธอขึ้นมา
ในขณะที่เหล่าพาลาดินกำลังจะตะโกนถามว่าเขากำลังทำอะไร ร่างของโอเชียนก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
“เขาบินได้เหรอ? หรือว่าเป็นพ่อมด?”
แต่พาลาดินที่สายตาเฉียบแหลมรู้ทันทีว่าไม่ใช่
‘ไม่ใช่เลย แค่ใช้แรงส่งเฉยๆ’
แค่จับคนไว้แล้วย่ำเท้าในจุดเดิม กลับสามารถทะยานขึ้นไปได้แบบนั้น?
เป็นพวกกลายพันธุ์เหรอ? หรือมนุษย์ดัดแปลง? ไม่ว่าอย่างไร ก็ดูออกว่าเขามาจากทิร์นา
‘นครคนบาป’
ศาสนจักรเปตราเรียกทิร์นาว่า “นครคนบาป”
ทิร์นาให้ความสำคัญกับความสามารถและเงินตรา จึงต้อนรับทั้งแม่มด พ่อมด และอาชญากรเลื่องชื่อ
แถมยังร่ำรวยและทรงอำนาจถึงขั้นมีอิทธิพลเป็นอิสระจากราชอาณาจักรโดยรอบ
มีเล่าว่านายกเทศมนตรีทิร์นาเคยแค่แค่นหัวเราะใส่คำเตือนของศาสนจักรเปตราหลายครั้ง
“อะไรกัน รีบตามมันไป อย่าให้พวกนอกรีตหนีไปได้!”
กลุ่มผู้ไล่ล่าจึงออกติดตามโอเชียนต่
