-แครกกกกกกกกกกกก!
เสียงนั้นดังลั่นจนอื้อหู เหมือนจะเจาะทะลุเข้าไปในหัว มันคือเสียงของรถไฟที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงซึ่งเบรกกะทันหัน ล้อเสียดสีกับรางอย่างรุนแรง
เสียงตะโกนด่าทอดังขึ้นรอบทิศ เมื่อแรงเฉื่อยมหาศาลเหวี่ยงร่างของผู้โดยสารไปข้างหน้า
“เหี้ยเอ๊ย เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!”
“ลุกขึ้น!”
สมาชิกแก๊งนอร์ธไบน์เดอร์สหลายคนหัวโขกกับพนักพิงหน้า หรือไม่ก็ฟุบลงไปกับพื้น
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีเพียงโอเซียนที่ยังนั่งนิ่งราวกับฝืนแรงโน้มถ่วง
เมื่อรถไฟหยุดสนิทและเสียงโกลาหลซาลง บรรดามาเฟิยก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน
“เช็กจำนวนคน!”
“ไม่ใช่การจู่โจมจากภายนอก! ไม่มีการโจมตีต่อเนื่อง!”
“หวังว่าไม่มีไอ้บ้าที่ไหนเจ็บหนักนะ!”
พวกเขาสลัดความสับสนออกไปอย่างรวดเร็ว สมกับที่เป็นองค์กรที่ฝึกมาอย่างดี
โอเซียนเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
‘พวกมันไม่ได้โจมตีตัวรถไฟ แต่เป็นรางต่างหาก’
การที่รถไฟหยุดเพราะแรงระเบิด แสดงว่าใครบางคนได้ทำลายรางรถไฟ
โชคดีที่รถไฟไม่ตกราง แต่แค่นี้ก็ทำให้ไม่สามารถเดินทางต่อไปยังเมืองจุดหมายได้แล้ว
–ตูม!
เสียงคำรามดังลั่นจากภายนอก เป็นเสียงของอากาศที่ถูกแผดเผากระทบกับบรรยากาศ
สายตาทุกคู่หันไปที่หน้าต่างโปร่งใส
“ยะโฮ่!”
“ลาก่อน พวกโง่!”
เสียงตะโกนดังลอดมา พร้อมกับกลุ่มนักบิดจากสลัมท้ายเมืองที่เคยเห็นก่อนขึ้นรถไฟ
ทรงผมสีฉูดฉาด รอยสักเต็มตัว เครื่องหนัง และสไตล์แสบสัน—พวกเขาคือแก๊งจักรยานย
