งคู่เงียบ ต่างฝ่ายต่างจับตามองอีกฝ่าย
แต่ความเงียบไม่ได้ยืดเยื้อนาน ชายผมสีเทาดำเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน
“ผมขออภัยครับ ลูกน้องของผมหยาบคาย”
น้ำเสียงสุภาพและจริงใจในการขอโทษ ทำให้ฉันก็ตอบกลับไปในทำนองเดียวกัน
“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“อย่างนั้นหรือ”
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจน้ำเสียงของผมนัก
ก็ไม่แปลก
เขาไม่ได้มองผมในแง่ดีตั้งแต่แรกแล้ว
“ผมยังไม่ได้แนะนำตัว—ผมชื่อบาลูด (Balud)”
“โอเซียน”
“ขออภัยอีกครั้งในความไม่สุภาพของลูกน้องผม”
พูดจบ บาลูดก็เดินจากไปอย่างเงียบ ๆ
แม้น้ำเสียงและท่าทางจะสุภาพ แต่สายตาของเขากลับเย็นชาและดุดัน
ดีแล้วล่ะ ที่ไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นตรงนี้
ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการก่อเรื่องก่อนที่งานจะเริ่มเสียอีก
ด้วยความคิดนั้น ผมจึงนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง สายตารอบ ๆ ยังจับจ้องมาอยู่ แต่ผมก็ไม่ใส่ใจนัก
โชคดี ที่ที่นั่งของฉันอยู่ริมหน้าต่าง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มไหลย้อนผ่านตา ทำให้ฉันเผลอเหม่อไปชั่วครู่
ขบวนรถไฟออกเดินทาง
•
“ได้ยินว่าเธอส่งเด็กใหม่ของเราไปเหรอ?”
ลอเรนหันมาหาโรแนนทันทีที่เดินเข้าไปในร้านเหล้า
สายตาของเธอสื่อคำถามชัดเจนว่าทำไมโรแนนถึงไม่ห้ามโอเซียนไว้
“โอ้โห ข่าวเร็วดีนะ”
“ช่างเถอะ! นี่นายเสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงส่งเขาไปทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเพตราน่ะ?”
“แล้วมันมีปัญหาอะไรหรือ?”
“หึ ปัญหาเหรอ? แน่นอนว่ามีสิ! โอเซียนเพิ่งเริ่มงานนี้ เขาแข็งแกร่งก็จริง และจะได้รั
