ทำไม”
โอเซียนถามอย่างขบขัน ขณะที่โรแนนยักไหล่เหมือนจะรับมือไม่ไหว
“แล้วถ้าไม่มีดาบ คุณจะไหวไหม?”
“ไม่ต้องห่วงข้ามีมีดทำครัว”
“……จริงดิ?”
ทันใดนั้น ประตูร้านเหล้าเปิดออก
คนที่เข้ามาคือดีโอลันจากร้านเหล้าหมาจิ้งจอกม่วง
เขาเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าที่เหมือนมีข่าวดี แล้วพูดกับโอเซียน
“เอลดินฝากมาบอกว่า เสร็จแล้ว”
“จังหวะอะไรจะดีขนาดนี้”
ดาบเล่มหนึ่ง สำหรับภารกิจที่น่าสนใจ
บางทีนี่อาจเป็นพรหมลิขิตก็ได้
…………………………
“นี่ เอาไป”
เอลดินยื่นดาบให้โอเซียน
โอเซียนดึงดาบออกจากฝัก มองมันอย่างละเอียด แล้วสบตากับเอลดิน
ใต้ตาของเอลดินมีรอยคล้ำหนัก
ชัดเจนว่าเขาแทบไม่ได้พักผ่อนเลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
แต่แม้จะดูเหนื่อยล้า แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยเปลวไฟที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขารู้สึกภูมิใจที่สามารถสร้างดาบเล่มนี้ขึ้นมาได้
“มันเป็นงานที่ยากก็จริง แต่ผลลัพธ์ออกมาดีกว่าที่คาดไว้เยอะ ลองชักมันออกดูสิ”
“ได้สิ”
โอเซียนชักดาบออกจากฝัก
มันคือดาบยาวบริสุทธิ์ ที่ไม่ได้เจือเวทมนตร์หรือวิทยาศาสตร์ใด ๆ
ใบมีดเรียบคม สะอาด และประณีตจนน่าประหลาดใจ
โอเซียนมองเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองในคมดาบ จากนั้นจึงจับแน่นแล้วตั้งท่า
น้ำหนักไม่เบาหรือหนักเกินไป สมดุลกำลังดี ที่สำคัญคือ เขารู้ได้ทันทีที่จับ
นี่คือดาบที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเขาคนเดียว
“ยอดเยี่ยม”
โอเซียนเอ่ยชมอย่างสุดหัวใจ
เอลดินที่เป็นคนลงแรงสร้างพองปากเหมือนจะบ่นว่า “แค่นี้เอ
