เล่นน่า ทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วยล่ะ น่ากลัวออก”
เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วสลายความมืดในห้อง
ไม่นาน แสงสีแดงจากหน้าต่างก็กลับมาเติมเต็มห้องอีกครั้ง
“แค่จะมาทักทายน่ะ และไหน ๆ น้องเล็กก่อเรื่องไว้ ก็ต้องมีคนออกหน้าบ้าง มันคือหน้าที่ของพี่สาวไง”
พูดจบ เกรซก็ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้า ๆ
ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความสง่างาม และมีเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน
ความงามของเกรซมีผลต่อเรื่องนี้ด้วย แต่โอเซียนไม่หลงใหลไปกับมัน เพราะความงามย่อมนำมาซึ่งอันตราย
ในสายตาเขา เกรซคือกุหลาบสีดำที่ชุ่มโชกด้วยเลือด
คำว่า “กุหลาบ” เป็นภาษาที่โบราณไปแล้ว
แต่นี่คือดอกไม้ที่กินคน หากคุณเข้าใกล้โดยไม่ระวัง คุณจะถูกมันกลืน
เกรซยิ้มมุมปากให้โอเซียนที่ยังนั่งนิ่ง
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ หวังว่าคราวหน้าเราจะได้ทักทายกันอย่างเหมาะสม”
“ถ้าอยากทักทายกันให้เหมาะสม ก็ควรเอาของฝากมาด้วย”
น้ำเสียงของเขาเจ้าเล่ห์ราวกับมองเธอเป็นเด็ก แต่เกรซไม่ถือโทษโกรธา
โอเซียนพูดเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเขา
‘ผู้ชายคนนี้มาจากไหนกันนะ?’
เกรซหัวเราะเบา ๆ พลางหมุนตัวเดินจากไป
เส้นผมของเธอขยับเหมือนเส้นด้ายพันรอบตัว ก่อนจะหายลงไปในพื้น
แรงกดดันเย็นเฉียบที่ปกคลุมห้องหายไปในทันที
พร้อมกันนั้น แสงแห่งดาราในดวงตาโอเซียนก็ดับลง
‘ไปแล้ว’
เขาหย่อนไหล่ลงอย่างโล่งใจ
เขายกมือขึ้นดู ฝ่ามือเปียกชื้นเล็กน้อย
เขารู้สึกดีที่อีกฝ่ายยอมปล่อยผ่
