านไป แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเธอไม่ทำแบบนั้นล่ะ?
‘ฉันรู้สึกเบาใจนิดหน่อยที่พอจะควบคุมแสงแห่งดาราได้แล้ว’
แต่แค่นั้นยังไม่พอ
ยังมีอีกหลายทักษะ หลายความสามารถของแสงแห่งดาราที่เขายังใช้ไม่ได้
ณ ตรอกเงียบสงบแห่งหนึ่ง เกรซ ซีคเกอร์ ปรากฏตัวขึ้นก่อนจะหันกลับไปมอง
“รอนานไหม?”
“เปล่าครับ”
เสียงเรียบขรึมอย่างมีมารยาทตอบกลับมา พร้อมกับร่างชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตรในชุดสูทเรียบหรู
เขาคือ เกอร์ฮาน รองผู้นำของภราดรภาพโลหิต
เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่ครับ แบบนี้จะดีหรือ?”
“เรื่องอะไร?”
“เดเวอร์น่ะครับ เขารอดก็จริง แต่สภาพจิตใจแย่มาก คงต้องพักรักษาตัวไปอีกนาน แล้วดูท่าเขาจะทำหน้าที่ไม่ไหวด้วยซ้ำ”
สิ่งที่เขาหมายถึงนั้นเข้าใจได้ไม่ยาก
น้องเล็กต้องได้รับการล้างแค้น
นั่นคือเหตุผลที่เกรซ ซีคเกอร์ ผู้นำภราดรภาพโลหิต ต้องลงมือด้วยตัวเอง เพื่อล้างแค้นให้เดเวอร์ และมากกว่านั้น
ยิ่งเธอไม่ได้เคลื่อนไหวมานาน การปรากฏตัวของเธอในคราวนี้ย่อมเป็นคำเตือนที่น่ากลัวถึงทุกฝ่าย
แต่เกรซกลับไม่ได้ลงมือ
เธอแค่เผชิญหน้า พูดคุย แล้วจากมาเงียบ ๆ
ซึ่งไม่ใช่ลักษณะนิสัยของเธอเลย จึงทำให้ชายร่างใหญ่ยิ่งรู้สึกสงสัย
ทำไมถึงไม่ฆ่าเขา?
“เดเวอร์น่าสงสารก็จริง แต่เขายังมีชีวิตอยู่ นั่นก็เพียงพอแล้ว”
“เข้าใจแล้วครับ”
เมื่อได้คำตอบสั้น ๆ เกอร์ฮานจึงไม่ถามต่อ
“แล้วไม่ถามฉันหรอว่าเพราะอะไร?”
“เพราะถ้าพี่ตัดสินใจแบบนี้ ก็แสดงว่าต้อ
