เอลดินถอดแว่นแล้วใช้ผ้าขนหนูใกล้มือเช็ดเหงื่อที่แก้มและหน้าผาก
“เมื่อก่อนคนแคระได้รับความนิยม เพราะพวกเขารับรู้สภาพของเหล็กด้วยประสาทสัมผัสได้ แต่ในยุคเหล็กผสมอย่างตอนนี้ มันไม่มีเส้นแบ่งทางเผ่าพันธุ์อีกแล้ว”
ในอดีต พวกคนแคระสร้างอาวุธชั้นยอดได้ เพราะพวกเขารับรู้ปริมาณคาร์บอนในเหล็กได้ตั้งแต่เกิด
มันเป็นลักษณะเฉพาะเผ่าพันธุ์
พวกเขารับรู้ถึงสิ่งเจือปนในเหล็ก ปริมาณคาร์บอน ไปจนถึงคุณภาพเหล็กได้ด้วยประสาทสัมผัส
นั่นจึงทำให้พวกเขาถูกเรียกว่านักตีเหล็กระดับช่างศิลป์
แต่สิ่งที่มาลดช่องว่างและแซงหน้าได้ก็คือ “วิทยาศาสตร์”
เทคโนโลยีการถลุงเหล็กในยุคปัจจุบันทำให้แม้แต่มนุษย์ก็สามารถเทียบชั้นคนแคระได้แล้ว
“ว่าแต่ มาหาฉันเพราะอะไรล่ะ? ฉันผลิตของหลายอย่างเลยนะ”
“แน่นอน อาวุธ”
“อาวุธเหรอ ถ้าเป็นปืน ฉันปรับแต่งชิ้นส่วนนะ แต่ไม่ได้ขายตัวปืน ต้องไปหาช่างปืนเอาเอง”
“ไม่ใช่ปืนที่ข้าหา”
เอลดินดูงุนงงเล็กน้อย แล้วสายตาก็เป็นประกายเมื่อเห็นดาบยาวที่เอวของโอเชียน
“เดี๋ยวนะ ที่เอวนายนั่นมันดาบเหรอ?”
สีหน้าของเอลดินสดใสขึ้นทันที
“ไม่น่าเชื่อว่ายังมีคนโง่แบกอาวุธล้าสมัยแบบนี้มาให้เห็นอีก ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของเอลดินกลับดูพอใจอยู่ไม่น้อย
“เอาสิ”
โอเชียนส่งดาบยาวให้เอลดิน
เขาเคยซ่อมใบมีดที่หัก จึงจำรูปทรงของดาบยาวได้ดี
เอลดินตรวจสอบอย่างละเอียด แล้วก็ร้องอุทานออกมา
“เวรเอ๊ย ดาบนี้ม
