ัน…”
“อะไร? หรือว่าดีกว่าที่คิด?”
“มันห่วยแตกสุด ๆ เลยต่างหาก”
“……”
“ดูจากดีไซน์หยาบ ๆ แบบนี้ มันคงไม่ใช่ดาบพิธีแน่ ถ้าใช่ ก็ต้องเน้นการใช้งานจริง แล้วทำไมคุณภาพเหล็กถึงได้แย่ขนาดนี้?”
คำพูดของเอลดินทำให้โอเชียนรู้สึกเจ็บปวด
ในฐานะอัศวินพเนจรที่ผูกพันกับดาบ การถูกดูหมิ่นอาวุธ—ที่พัง—มันน่าเจ็บใจ
“มัน…แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่แย่…แต่มันไม่คาดคิดในอีกแง่ นายสะสมของโบราณเหรอ? นี่มันเกือบพันปีแล้ว แต่ดูแลดีใช้ได้เลยนะ”
จริงอยู่ ถ้ามันเก่าเกือบพันปี อาจมีเหตุผลบางอย่าง
โอเชียนพลันคิดขึ้นมาอย่างงี่เง่า
“ถ้ายังอยู่ในสภาพดี ขายเป็นของเก่าก็น่าจะได้เงินนะ”
“……”
กระหน่ำคำวิจารณ์ใส่แบบไม่ให้ตั้งตัว เล่นเอาโอเชียนคิดอะไรไม่ออก
อัศวินพเนจรเป็นนักรบที่เร่ร่อนไปทั่ว แต่ที่มานั้นคือคนจากตระกูลชั้นสูง
ในเกม ดาบยาวเป็นอาวุธประจำตัว ถือเป็นอาวุธระดับกลางถึงสูง
แต่เมื่อเวลาผ่านไปพันปี ด้วยเทคโนโลยีการหลอมเหล็กและโลหะที่ก้าวไกล ดาบของโอเชียนก็กลายเป็นแค่ของโบราณไร้ประโยชน์
“ดาบยาวที่ทำจากเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำในยุคที่ผสมเหล็กกับธาตุใดก็ได้ในสัดส่วนใดก็ได้เนี่ยนะ แม้แต่มีดแล่ปลาที่คนขายปลาข้างถนนใช้ ยังแข็งแรงกว่านี้”
“……”
ถ้าจิตใจโอเชียนไม่ได้มีพื้นฐานจากศตวรรษที่ 21 เขาคงท้าดวลเอลดินไปแล้ว
แต่ในเวลานี้ ร่างกายของอัศวินพเนจรกำลังเดือดดาลจนสั่น
‘อดทนไว้ เจ้าอัสวินพเนจรในตัวฉัน’
โอเชียนต้องพยายามอดกลั
