้นไม่ให้ร่างกายปะทุจนแม้แต่ปากก็ไม่กล้าขยับ
เขารู้สึกว่าถ้าเอ่ยอะไรออกไป อาจเผลอหลุดคำเหยียดเผ่าพันธุ์
“งั้นคงไม่ผิดนักถ้าจะบอกว่านายเองก็เป็นพวก ‘คลั่งของเก่า’ ถึงได้มาสั่งฉันทำอาวุธแบบนี้?”
โอเชียนลืมตาขึ้นหลังจากหลับไว้ระบายอารมณ์
“หมายความว่าคนแบบข้ามีเยอะเหรอ?”
“แน่นอน อย่างหมอนี่ข้าง ๆ นายนี่ไง”
ไดโอแลนยักไหล่เบา ๆ
“ช่วยเรียกว่าผู้มองการณ์ไกลแทนที่จะเป็นคนเพี้ยนได้ไหม?”
“พูดซะเว่อเลย”
เอลดินหยิกไดโอแลนเบา ๆ แล้วจ้องโอเชียน
ผิวขาว ผมสีเข้ม ยาวพอไหล่ เรียบร้อยและดูดี
ใบหน้าเขาหล่อเหลา แม้แต่เอลฟ์ที่มีรสนิยมสูงก็ยังคิดเช่นนั้น
‘เป็นทายาทตระกูลขุนนางรึเปล่านะ?’
เขามีรัศมีขุนนาง แม้เพียงยืนนิ่ง ๆ
เมื่อเทียบกับลูกค้าทั่วไปที่มาซื้ออาวุธ โอเชียนดูผิดที่ผิดทางไปหมด
ตอนแรกที่เห็น เขานึกว่าเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่
‘หมอนี่เป็นใครกันแน่?’
เอลดินคิดในใจ
โอเชียนรู้สึกถึงความสงสัยใหม่จากน้ำเสียงของเอลดิน
“แบบข้าไม่ใช่คนเดียวที่ใช้ของแบบนี้สินะ?”
“อาวุธเย็นน่ะเหรอ? มีอีกเยอะเลย เมืองนี้คนเยอะ จะไม่มีใครอยากใช้อาวุธเฉพาะตัวเลยเหรอ?”
“แต่ข้าไม่เคยได้ยินใครใช้ดาบเลยนะ”
“นั่นก็ใช่ ไม่มีใครใช้ ‘ดาบยาวแท้ ๆ’ อีกแล้ว อาวุธเย็นก็ถูก ‘ดัดแปลง’ หมดแล้ว”
“ดัดแปลง?”
“ไม่ใช่ปืน ไม่ใช่อาวุธเย็น แต่เป็นอะไรที่ ‘กึ่งร้อน’ ล่ะมั้ง?”
โอเชียนยังไม่เข้าใจนัก
เขาพอเดาได้ แต่ก็ต้องเห็นด้วยตาตัวเอง
“ข้าดูของพวกนั้น
