ได้ไหม?”
“เอาสิ ก็ฉันทำไว้ให้คนดูอยู่แล้วนี่ไง เปลี่ยนบรรยากาศหน่อย”
เอลดินภูมิใจในสิ่งประดิษฐ์ของตนเกินเหตุ
และคนแบบนี้ก็ย่อมอยากอวดผลงานของตัวเองอยู่แล้ว
เอลดินพาโอเชียนกับไดโอแลนไปยังโกดังข้างเวิร์กช็อป
แม้จะเรียกว่าโกดัง แต่ที่จริงมันคือ “คลังแสดงอาวุธ” เลยทีเดียว
“หืม”
ดวงตาของโอเชียนเป็นประกายเมื่อเห็นอาวุธตรงหน้า
อาวุธที่นี่มีรูปร่างแตกต่างกันไป แต่มีจุดร่วมหนึ่งคือ “เป็นอาวุธเย็น”
ดาบ หอก ขวาน สนับมือ ต้นฟา ฮัลเบิร์ด ค้อนกระบอง ฯลฯ
อย่างที่เขาว่า ถ้าอยากได้ปืนก็ไปหาช่างปืน แต่ของที่เอลดินทำมานั้น ล้วนเป็นของที่คนสมัยนี้ไม่นิยมใช้
แน่นอนว่านั่นแค่ความเห็นของโอเชียน
อาวุธของเอลดินเป็นที่รู้จักในย่านนี้
“ลองดูหน่อยไหม?”
“นี่คืออะไร?”
โอเชียนหยิบกระบองท่อนหนึ่งขึ้นมา
ด้ามจับยาวเกิน 30 เซนติเมตรและหนาพอสมควร
ปลายเป็นลูกเหล็กดำขนาดเท่าหัวเด็ก
มันคล้ายกระบองเหล็ก แต่สั้นเกินไป
“อ้อ นั่นคือ ‘มอร์นิ่งสตาร์’ (Morning Star)”
“มอร์นิ่งสตาร์?”
“ส่งให้ฉันหน่อย”
โอเชียนส่งกระบองให้เอลดิน
เอลดินพามันเข้าไปในห้องหนึ่งในโกดัง
ข้างในเหมือนสนามยิงปืน เป็นที่สำหรับทดสอบอาวุธ
“ดูให้ดีล่ะ”
เอลดินยกลูกเหล็กเล็งไปยังแผ่นเหล็กห่างออกไปราว 20 เมตร
ทันใดนั้น ปลายเหล็กดำก็พุ่งออกเป็นเข็มแหลม
“โฮ่”
แต่เรื่องน่าตกใจกว่ายังมาไม่ถึง
“นี่แหละจุดเด่นของมัน”
เอลดินพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แล้วกดปุ่มที่ด้ามจับ
–ป
