จทันที
“หมัดเหรอ?”
“ไม่ใช่หมัดเปล่า ๆ หรอก ฉันมีอาวุธสวมอยู่”
ในโลกที่แขนขาที่ขาดสามารถเปลี่ยนเป็นเครื่องจักรได้แบบนี้
อาวุธของเขาก็คงเป็นสนับมือ
สนับมือเหล็กที่ครอบหมัดแข็ง ๆ ของเขานั้นน่าจะซ่อนกลไกอะไรบางอย่างไว้อย่างแน่นอน แต่โอเชียนก็รู้สึกว่ายังมีอะไรซ่อนอยู่อีก
แน่นอนว่าในวงการนี้ ใคร ๆ ก็ต้องซ่อนสิ่งที่อยู่ใต้ผิวไว้ให้มากที่สุด เขาจึงไม่คิดจะพูดออกมา
“นายใช้ดาบมาตลอดเลยเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้น”
จะว่าไปแล้ว ผมก็ใช้แค่ดาบมาตลอด
ในเกมมันอิงตามระบบ แต่พอมาอยู่ในโลกจริง ร่างกายมันก็เรียกร้องแค่นั้น
“นายจะใช้ดาบต่อไปเหรอ?”
“ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนนะ”
“แน่วแน่ดี อย่างน้อยก็จะได้บอกว่าได้เชิญจากพวกของโรแนนไง”
ความเชื่อมั่นในน้ำเสียงของไดโอแลนขณะพูดถึงโรแนนนั้นชัดเจน
“โรแนนนี่ยอดเยี่อมขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“นายก็ได้เซ็นสัญญากับโรแนนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ นายก็น่าจะรู้ว่าเขาไม่ธรรมดา”
“ก็สุภาพและเป็นกันเองกว่านายหน้าคนอื่นล่ะนะ”
“หมอนั่นสายตาเฉียบคมมากนะ ถ้าเขาให้ความสนใจกับใครแปลว่าเขาเห็นศักยภาพ ในวงการนี้ คนที่เขาเลือก ล้วนสร้างชื่อได้ทั้งนั้น”
“รวมถึงข้าด้วยเหรอ?”
“อันนั้นก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ไดโอแลนยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเสริมว่า
“แต่ฉันไม่ค่อยไว้ใจพวกที่ยิ้มตลอดเวลานัก เพราะพวกนั้นมักจะซ่อนอะไรไว้ข้างใน บางอย่างที่ทั้งใหญ่และน่ากลัว”
“ปฏิเสธไม่ได้เลยแฮะ”
ดูจากท่าทีแล้ว ฉันพร้อมจะเชื่อเลยว่าโ
