ตอนนี้เมื่อคิดดูดี ๆ โอเชียนก็ตระหนักว่า ลอร์เรนคือนักแก้ปัญหาคนเดียวที่เขาเคยเจอที่ Violet Fox
และหากจะถามว่าเธอเหมาะจะเป็นรุ่นพี่ไหม เอาจริง ๆ ก็ไม่ใช่เลย
“อะไรล่ะ ทำไม?”
ลอร์เรนตอบกลับแบบโอเวอร์ทันทีราวกับจับได้ว่าโอเชียนจ้องเธออยู่
โอเชียนส่ายหัวเหมือนไม่มีอะไร แล้วหันไปหาโรแนนแทน
“งั้น…ตอนเจอกันต้องทักทายกันด้วยไหม?”
“คงไม่จำเป็นหรอก”
โรแนนยิ้มเก้อ ๆ แต่โอเชียนไม่ได้ถามต่อ
แล้วเขาก็เข้าใจในไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อเสียงโครมครามดังขึ้นจากบันไดชั้นสอง ก่อนที่ใครบางคนจะปรากฏตัวผ่านบันได
“นายนั่นเหรอ หน้าใหม่ดาวรุ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามา?”
เสียงของเขาทั้งดังและดุดันเหมือนสัตว์ป่า
โอเชียนมองคนที่พูด และเห็นดวงตาสีอำพันจ้องตอบกลับมา
ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างบึกบึน หน้าตาดี
ผิวของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้ม ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าจะเกิดจากการตากแดด
ผมของเขาสีน้ำตาลเข้มกว่าผิวเล็กน้อย ต่างจากโอเชียนที่ผมดำชัดเจน
เขามีเขี้ยวเล็ก ๆ โผล่ออกมาระหว่างฟันขาวสะอาด เพิ่มความดุดันเข้าไปอีก
และสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาโอเชียนคือ รองเท้าบูทเก่าขาด ๆ ที่สวมอยู่ แต่ดูเหมือนจะใช้งานมานาน
“ฉันได้ยินข่าวลือว่านายอัดคนจากภราดรโลหิตจนหมอบเลยนะ แสดงว่าเก่งใช่เล่น!”
เขาพูดพร้อมกับชี้นิ้วใส่โอเชียน
“มาสู้กันหน่อย!”
“……”
โอเชียนหันไปมองโรแนนเหมือนจะบอกว่า “อะไรวะเนี่ย?”
โรแนนถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเหมือนรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว
“เฮ้! ไม่ได้
