ยินเหรอ? มาลองดูว่าใครจะแกร่งกว่ากัน!”
“คุณไดโอลัน?”
โรแนนหันไปหาชายผิวเข้มชื่อไดโอลัน พร้อมรอยยิ้มที่ชวนอึดอัด
“หวังว่าคุณจะเริ่มต้นแบบสุภาพสักหน่อยนะ ไม่งั้นผมลำบากแน่”
ไดโอลันสะดุ้งเล็กน้อยกับแรงกดดันแปลก ๆ ที่แผ่ออกมาจากรอยยิ้มนั้น
“จะเงียบใช่ไหม?”
“เอ่อ…ก็…”
“โอ้ ดูเหมือนผมพูดไม่ชัดสินะ คุณไดโอลัน ผมขอร้องล่ะครับ”
แม้จะพูดเหมือนขอร้อง แต่มันฟังดูไม่ใช่เลย
ชายที่เมื่อครู่ยังดูเหมือนหมาป่าดุร้าย ตอนนี้กลับหดตัวราวกับลูกหมาทันที
“ขอบคุณครับ สมแล้วที่สื่อสารกับคุณไดโอลันได้ดีเยี่ยม”
สื่อสารงั้นเหรอ? ไม่ใช่ขู่เหรอ?
โอเชียนจ้องดูฉากตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ ลอร์เรนก็อธิบายต่อ
“คนนี้คือไดโอลันนักแก้ปัญหาของ Violet Fox ที่มีชื่อเสียงใช้ได้เลย เขาเข้ามาก่อนฉันอีก”
“เขาเป็นรุ่นพี่เจ้าเหรอ?”
“ใช่ นายไม่คิดใช่ไหมล่ะ? ก็ดูหมอนี่สิ ทั้งโวยวายทั้งหาเรื่องทุกวัน ไม่มีวันสงบปากเลย”
“เดี๋ยวสิ ฉันไม่เคย…”
ไดโอลันอ้าปากจะเถียงด้วยความขัดใจ แต่ก็เงียบลงทันทีเมื่อโดนโรแนนจ้องอีกครั้ง
ถึงลอร์เรนจะอายุงานนานกว่า แต่ไดโอลันก็ทำงานที่นี่มานานมากแล้ว
‘แต่แค่ดูจากรูปร่างก็รู้ว่าเขาไม่ได้ฝึกแบบธรรมดา แถมไม่พกอาวุธหรือใช้ปืนด้วย?’
ในเมืองนี้มีคนแปลกประหลาดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นจอมเวท พ่อมด มิวแทนต์ หรือเผ่าพันธุ์ย่อย
แค่ดูจากภายนอกก็ไม่รู้หรอกว่าใครสู้แบบไหนยังไง
หน้าตาแบบนี้อาจจะเป็นจอมเวทก็ได้
“เอาล่ะ สรุปนายจ
