ัดการหมอนั่นจากภาคีโลหิตได้จริงเหรอ?”
ไดโอลันจ้องโอเชียนด้วยดวงตาสีอำพันที่ส่องประกาย
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย และแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมในความแข็งแกร่ง
ตั้งแต่เขาท้าโอเชียนสู้ ก็บ่งบอกชัดว่าเขาเป็นพวกชอบสู้เป็นชีวิตจิตใจ
“ก็ไม่ผิด ข้าจัดการเขาได้ แต่เขาหนีไป”
“เจ๋งดีนี่ แถมใช้ดาบด้วย! นายใช้ของวิเศษรึเปล่า?”
“แค่ดาบธรรมดา”
เพื่อเป็นการยืนยัน โอเชียนชักดาบจากข้างเอวออกมา
สีหน้าของไดโอลันที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง กลับกลายเป็นงุนงงทันที
“มันหักเหรอ?”
“ใช่ หักแล้ว สู้กันหนักไปหน่อย”
ดาบเหล็กธรรมดาเนี่ยนะ?
ไดโอลันจ้องดาบหักในมือเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะถอนหายใจอย่างผิดหวัง
“น่าเสียดายอาวุธดี ๆ!”
เขาอุทานเสียงดังเหมือนไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเขาอ่อนแอ
โรแนนมองค้อนเขาทันที ไดโอลันก็หยุดกึก
“…ล้อเล่นน่ะ”
โรแนนไม่ใช่คนธรรมดา แม้แต่ในสายตาของโอเชียนเอง
เขาดูเหมือนพวกที่มีดเสียบหลังใครก็ได้ทุกเมื่อเลยจริง ๆ
เหล่านักแก้ปัญหามารวมตัวกันในห้องทำงานของโรแนน
ตอนนี้โอเชียนเองก็อยากรู้เหมือนกันว่านักแก้ปัญหาคนอื่นจะแปลกแค่ไหน
“เอาล่ะ นั่งกันก่อนดีกว่า”
โรแนนเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะกลม
ไดโอลันก็นั่งลงแบบไม่คิดอะไรมาก
“สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นแน่?”
แม้จะได้ยินข่าวมาแล้ว แต่โรแนนก็รู้ว่าฟังจากปากเจ้าตัวย่อมดีกว่า
โอเชียนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง
ขณะที่เขากำลังจัดการพวกแก๊ง เดเวอร์ก
