“ใช่ ฉันคือเอลดิน เจ้าของที่นี่เอง”
“เจ้า…ไม่ใช่คนแคระเหรอ?”
โอเชียนแทบไม่เชื่อเลยว่าโรงตีเหล็กอันดับหนึ่งแถวนี้จะมีเจ้าของเป็นเอลฟ์
เอลดินขมวดคิ้วทันที
“มีปัญหาเหรอ?”
“อย่าดุนักเลย หมอนี่เพิ่งมาถึงเมืองเอง”
“ไดโอแลน นายมาที่นี่เพื่อซ่อมอะไรเหรอ?”
ทั้งคู่ดูเหมือนจะรู้จักกัน จึงทักทายกันสั้น ๆ
“อ้อ เปล่า วันนี้ฉันพาเขามา”
“งั้นนายคือคนที่กำลังหาอาวุธใหม่อยู่สินะ ดูจากท่าทางนายคงคุ้นกับโรงตีเหล็กของพวกคนแคระ?”
“…ปกติก็พวกเขาใช่ไหมล่ะ?”
โอเชียนเผลอตอบไปตามความรู้สึก
เพราะนี่มันเป็นความรู้พื้นฐาน
อย่างน้อยในเกมที่เขาเล่น ช่างตีเหล็กชื่อดังก็เป็นคนแคระทั้งนั้น
เอลดินขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
“คนแคระมีฝีมือก็จริง แต่พวกนั้นมันนานมาแล้ว ยุคนี้ยุคไหนกันแล้วเนี่ย?”
ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวเหรอ?
โอเชียนช็อก
ในความรู้ของเขา เอลฟ์เป็นเผ่าที่อยู่ในป่าลึก รักธรรมชาติ เป็นมิตร
ส่วนมากหน้าตาหล่อสวย มีอายุยืน และลึกลับ
ไม่ใช่แค่ในเกม แต่ในหนัง การ์ตูน และนิยายก็เป็นแบบนี้
ในแง่นั้น เอลดินตรงหน้าถือว่าเป็นการฉีกภาพจำของเอลฟ์อย่างสิ้นเชิง ยกเว้นหน้าตาที่ดูดี
“ดูเหมือนนายยังไม่เข้าใจนะ ถามหน่อยเหอะ คิดว่าฉันทำงานนี้มากี่ปีแล้ว?”
“เอลฟ์อายุยืน…อืม ซักร้อยปีได้มั้ง?”
“ผิดไปไกลเลย สี่ร้อยปี”
“สี่ร้อย?”
อายุเฉลี่ยของคนแคระคือสามร้อยปี
นั่นคือข้อมูลทางการในเกม
นั่นแปลว่าเอลฟ์ตรงหน้านี้ทำงานนี้มานานกว่าช่
