บทที่ 182 ข้าจะกวาดล้างให้เจ้าเอง
“ท่านอาจารย์ลุง! ในนิกายศักดิ์สิทธิ์มีคนชั่วอยู่จริง ๆ นะ!”
เมื่อกลับถึงผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ลวี่หยางก็โพล่งขึ้นมาทันที น้ำเสียงขื่นขมจนจงกวงเจินเหรินยังต้องชะงักไปพักหนึ่งกว่าจะตั้งตัวทัน
“เลิกมาไม้นี้กับข้าเลย!”
จงกวงเจินเหรินหัวเราะด่าทั้งยิ้มทั้งแช่ง “คนที่ตายคืออู๋ซาง ไม่ใช่เจ้า เจ้ายังจะมาทำท่าเวทนาตัวเองอีก อยากให้ข้าบอกไหมว่าฆ่าผู้สืบทอดร่วมสำนักเป็นโทษหนักเพียงใด?”
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนใจอยู่ในใจ ตั้งแต่ทะลวงถึงวางรากฐานขั้นกลาง ท่าทีของจงกวงเจินเหรินก็แปรเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด หากในชาติก่อนอีกฝ่ายยังสำรวมเย่อหยิ่งทำตนดั่งผู้อาวุโส เวลานี้กลับดูสนิทสนมเอ็นดูยิ่งนัก มองตนอย่างกับเป็นขนมชั้นหวานหอม
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
จงกวงเจินเหรินยิ่งมีท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งแสดงว่าตนมีค่ายิ่งขึ้น และจะยิ่งเอ่ยปากขอสิ่งที่ตนต้องการได้ง่ายขึ้น
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็น้ำตารื้นขึ้นทันที
“ท่านอาจารย์ลุงไม่รู้หรอก ศิษย์ช่วงนี้ลำบากมาก! ตั้งแต่สังเวยจุดชีพจรใต้ดินจนต้องแบกพลังภยันตรายติดตัวมาไม่ขาด แท้จริงแล้วถูกลอบเล่นงานโดยไม่รู้ตัวเลย!”
“ถูกลอบทำร้ายงั้นหรือ?”
คำพูดนี้ทำให้จงกวงเจินเหรินหรี่ตาลงทันที ใช้นิ้วคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วก็ขมวดแน่นกว่าเดิม “ในข่ายใยแห่งกรรมมิปรากฏสิ่งผิดปกติ”
ทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
อู๋ซางโลภลาภ ลอบเข้ามาทวงขอจารึกลายมือของเจินจ
