แล้ว
‘แต่แค่ดูจากรูปร่างก็รู้ว่าเขาไม่ได้ฝึกแบบธรรมดา แถมไม่พกอาวุธหรือใช้ปืนด้วย?’
ในเมืองนี้มีคนแปลกประหลาดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นจอมเวท พ่อมด มิวแทนต์ หรือเผ่าพันธุ์ย่อย
แค่ดูจากภายนอกก็ไม่รู้หรอกว่าใครสู้แบบไหนยังไง
หน้าตาแบบนี้อาจจะเป็นจอมเวทก็ได้
“เอาล่ะ สรุปนายจัดการหมอนั่นจากภาคีโลหิตได้จริงเหรอ?”
ไดโอลันจ้องโอเชียนด้วยดวงตาสีอำพันที่ส่องประกาย
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย และแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมในความแข็งแกร่ง
ตั้งแต่เขาท้าโอเชียนสู้ ก็บ่งบอกชัดว่าเขาเป็นพวกชอบสู้เป็นชีวิตจิตใจ
“ก็ไม่ผิด ข้าจัดการเขาได้ แต่เขาหนีไป”
“เจ๋งดีนี่ แถมใช้ดาบด้วย! นายใช้ของวิเศษรึเปล่า?”
“แค่ดาบธรรมดา”
เพื่อเป็นการยืนยัน โอเชียนชักดาบจากข้างเอวออกมา
สีหน้าของไดโอลันที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง กลับกลายเป็นงุนงงทันที
“มันหักเหรอ?”
“ใช่ หักแล้ว สู้กันหนักไปหน่อย”
ดาบเหล็กธรรมดาเนี่ยนะ?
ไดโอลันจ้องดาบหักในมือเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะถอนหายใจอย่างผิดหวัง
“น่าเสียดายอาวุธดี ๆ!”
เขาอุทานเสียงดังเหมือนไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเขาอ่อนแอ
โรแนนมองค้อนเขาทันที ไดโอลันก็หยุดกึก
“…ล้อเล่นน่ะ”
โรแนนไม่ใช่คนธรรมดา แม้แต่ในสายตาของโอเชียนเอง
เขาดูเหมือนพวกที่มีดเสียบหลังใครก็ได้ทุกเมื่อเลยจร
