อการร้ายหมายแดงแบบไม่ทันตั้งตัวแล้ว
โอเชียนรู้ดีว่าร่างกายของเขาไม่ได้ไร้เทียมทาน
เขาได้คาดไว้แล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญกับความจริงแล้ว เขาก็ยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น
‘ต้องระวังตัวให้มากขึ้นอีก’
คิดได้เช่นนั้น โอเชียนก็ออกจากโรงไฟฟ้า
รอบข้างยังคงมืดอยู่ แต่เขามองเห็นผู้คนที่รอเขาอยู่ด้านนอกได้อย่างง่ายดาย
เมื่อพวกเขายืนรวมตัวกันขนาดนั้น ก็ยากที่จะไม่สังเกต
“ทุกคนกลับไปหมดแล้วเหรอ?”
โอเชียนถาม แต่ไม่มีใครตอบ
พวกทหารรับจ้างยังอยู่ในอาการตื่นตะลึงที่สามารถเอาตัวรอดจากภารกิจนี้ได้
คนที่พูดขึ้นมาคือเดวิด
“นายเป็นใครกันแน่?”
“อะไรนะ?”
“นั่นน่ะสิ……”
“ข้าบอกไปแล้วนี่ ว่าข้าเป็นอัศวิน”
เมื่อได้ยินคำตอบของโอเชียน เดวิดก็ทำหน้าสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“นั่นน่ะเหรอ……เข้าใจล่ะ ไม่อยากเปิดเผยตัวตนสินะ เข้าใจดีเลย บางคนในวงการก็หนีอดีตของตัวเองเหมือนกัน”
ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย ไม่เว้นแม้แต่โจนาธานผู้บาดเจ็บและสาวกเหล็ก
“แต่อย่าห่วง เราอาจจะเลวก็จริง แต่ก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง เราจะไม่ลบหลู่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเราแน่นอน”
เหมือนมีอะไรบางอย่างมันผิดไปแตโอเชียนก็ไม่คิดจะแก้ต่าง
แค่ศึกในวันนี้ก็ทำให้เขาเหนื่อยพอแล้ว
“ว่าแต่นั่นมันแสงดาราจริงเหรอ?”
เดวิดนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
ลำแสงที่ตกลงมาจากฟ้า เจาะทะลุเวทมนตร์ของเดเวอร์ทุกชนิด
มันราวกับปาฏิหาริย์
เขายังรู้สึกเหมือนฝัน
