อยู่เลย
“ของจริงหรือเปล่ามันสำคัญตรงไหน?”
เดวิดเบิกตากว้างกับคำถามของโอเชียน ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ก็ใช่ล่ะ มันไม่สำคัญแล้วล่ะ ตอนนี้พวกเรารอดมาได้แล้ว แถมยังทำงานสำเร็จอีก”
เดวิดหัวเราะแล้วหันไปมองทางเข้าที่พังยับของโรงไฟฟ้า
“ลูกค้าอาจจะหัวเสียหน่อยนะถ้าเห็นแบบนี้”
“ก็แค่ราคาถูกที่ต้องจ่ายเพื่อจับผู้ก่อการร้ายหมายแดง”
“แล้วเขาเป็นยังไง? นายจัดการเขาได้รึเปล่า?”
“หนีไปได้”
น่าเสียดายจริง ๆ
โอเชียนหันไปทางเดวิดและทหารรับจ้างที่ฟังดูเสียดาย แล้วพูดเสริมว่า
“แต่เขาได้ทิ้งหางไว้แล้ว เหมือนจิ้งจก”
“หาง?”
“จากนี้เขาคงต้องกินข้าวด้วยแขนเทสลาแล้วล่ะ แขนที่แพงที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้”
ทหารรับจ้างต่างหัวเราะเมื่อเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
เมื่อได้ยินจากปากของโอเชียนเอง พวกเขาก็รู้ว่าสงครามครั้งนี้จบลงแล้ว
พวกเขารอดชีวิตมาได้
แน่นอนว่ามีคนตาย หลายคนต้องสูญเสียเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างเคียง
แต่นี่แหละคือวิถีของวงการนี้
สุดท้าย เมื่อมีใครสักคนล้มลงที่ไหนสักแห่ง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
มันเป็นเรื่องปกติ
ทหารรับจ้างแยกย้ายกันไป โดยทิ้งคำสัญญาไว้กับโอเชียนว่า หากเจอกันอีก จะเลี้ยงเบียร์สักแก้ว
โจนาธานผู้ตัวใหญ่โค้งให้โอเชียน ส่วนสาวกเหล็กก็จากไปเงียบ ๆ
เหลือเพียงเดวิดเท่านั้น
“มีอะไรอยากจะบอกข้าอีกไหม?”
“จำได้ไหมว่าก่อนเราจะเข้าไป ฉันพูดอะไรไว้?”
โอเชียนนึกออกทันทีว่าเดวิดหมายถึงอะไร
“อ๋อ เรื
