นผู้บาดเจ็บและสาวกเหล็ก
“แต่อย่าห่วง เราอาจจะเลวก็จริง แต่ก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง เราจะไม่ลบหลู่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเราแน่นอน”
เหมือนมีอะไรบางอย่างมันผิดไปแตโอเชียนก็ไม่คิดจะแก้ต่าง
แค่ศึกในวันนี้ก็ทำให้เขาเหนื่อยพอแล้ว
“ว่าแต่นั่นมันแสงดาราจริงเหรอ?”
เดวิดนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
ลำแสงที่ตกลงมาจากฟ้า เจาะทะลุเวทมนตร์ของเดเวอร์ทุกชนิด
มันราวกับปาฏิหาริย์
เขายังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย
“ของจริงหรือเปล่ามันสำคัญตรงไหน?”
เดวิดเบิกตากว้างกับคำถามของโอเชียน ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ก็ใช่ล่ะ มันไม่สำคัญแล้วล่ะ ตอนนี้พวกเรารอดมาได้แล้ว แถมยังทำงานสำเร็จอีก”
เดวิดหัวเราะแล้วหันไปมองทางเข้าที่พังยับของโรงไฟฟ้า
“ลูกค้าอาจจะหัวเสียหน่อยนะถ้าเห็นแบบนี้”
“ก็แค่ราคาถูกที่ต้องจ่ายเพื่อจับผู้ก่อการร้ายหมายแดง”
“แล้วเขาเป็นยังไง? นายจัดการเขาได้รึเปล่า?”
“หนีไปได้”
น่าเสียดายจริง ๆ
โอเชียนหันไปทางเดวิดและทหารรับจ้างที่ฟังดูเสียดาย แล้วพูดเสริมว่า
“แต่เขาได้ทิ้งหางไว้แล้ว เหมือนจิ้งจก”
“หาง?”
“จากนี้เขาคงต้องกินข้าวด้วยแขนเทสลาแล้วล่ะ แขนที่แพงที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้”
ทหารรับจ้างต่างหัวเราะเมื่อเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
เมื่อได้ยินจากปากของโอเชียนเอง พวก
