เขาก็รู้ว่าสงครามครั้งนี้จบลงแล้ว
พวกเขารอดชีวิตมาได้
แน่นอนว่ามีคนตาย หลายคนต้องสูญเสียเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างเคียง
แต่นี่แหละคือวิถีของวงการนี้
สุดท้าย เมื่อมีใครสักคนล้มลงที่ไหนสักแห่ง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
มันเป็นเรื่องปกติ
ทหารรับจ้างแยกย้ายกันไป โดยทิ้งคำสัญญาไว้กับโอเชียนว่า หากเจอกันอีก จะเลี้ยงเบียร์สักแก้ว
โจนาธานผู้ตัวใหญ่โค้งให้โอเชียน ส่วนสาวกเหล็กก็จากไปเงียบ ๆ
เหลือเพียงเดวิดเท่านั้น
“มีอะไรอยากจะบอกข้าอีกไหม?”
“จำได้ไหมว่าก่อนเราจะเข้าไป ฉันพูดอะไรไว้?”
โอเชียนนึกออกทันทีว่าเดวิดหมายถึงอะไร
“อ๋อ เรื่องออโตมาตันนั่นสินะ”
“ออโตมาตันที่นายสู้ด้วยวันนั้น นายบอกว่ามันระเบิดแขนออกมา นั่นต้องเป็นออโตมาตันระดับพิเศษของ Battle Trench Company แน่ ๆ”
“คนที่ควบคุมมันต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ”
“ใช่ เพราะแขนระเบิดได้ มันคงมีฟังก์ชันแบบนั้นทั่วทั้งร่าง”
“ทำไม?”
“เพราะพวกเขาไม่ต้องการทิ้งหลักฐานไว้ ก็เลยทำให้มันระเบิดหมด จะได้ไม่มีร่องรอยเหลือ”
โอเชียนถามติดตลก
“เหมือนของนายรึเปล่า?”
“ใช่……มันเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ”
“อ๋อ…”
สีหน้าของเดวิดดูหม่นลง โอเชียนก็รู้สึกสงสารเขา
จากปฏิกิริยาแบบนั้น คงเจ็บไม่น้อยเลย
“แต่เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะต
